94 
DE GESCHIEDENIS VAN HET ELEKTRISCH LICHT. 
den magneet zijn gekomen nul wordt en daarna van richting verandert. 
Om dit duidelijk te maken beschouwen wij den draadring in ver- 
schillende punten van zijn baan. Is hij b. v. bij het punt p van den 
magneet gekomen , dan nadert hij alle solenoïdstroomen tusschen n 
en p, doch verwijdert zich van alle stroomen tusschen p en z; daar 
de stroomen tusschen n en p de overhand hebben, zal er in den 
draadring een stroom geïnduceerd worden , in een richting tegengesteld 
aan die , waarin zich 
de magneetstroomen 
bewegen. De sterkte 
van dezen geïndu- 
ceerden stroom zal , 
zooals dadelijk in het 
oog valt , kleiner zijn 
dan die van den stroo m 
welke geïnduceerd 
werd op het oogen- 
blik, dat de draadring 
zich boven z bevond. 
Toen naderde hij nl. 
alle solenoïdstroo- 
men , in het tweede 
geval slechts diegene tusschen n en p , terwijl bovendien de stroomen 
tusschen p en z het streven hebben een stroom in tegengestelde rich- 
ting te induceeren. Is de draadring boven m gekomen, dan is het 
aantal stroomen , waarvan hij zich verwijdert , even groot als dat waar- 
toe hij nadert , er zal dus geen stroom geïnduceerd worden. Bij q 
heeft het omgekeerde plaats als bij p. Wij verkrijgen dus door de 
beweging van den draadring over de magneetstaaf twee stroomen 
van tegengestelde richtingen , die respectievelijk in 2 en n hunne grootste 
sterkte hebben en elkander bij m opvolgen. 
Nu nemen wij twee magneetstaven , plaatsen de gelijknamige polen 
tegenover elkander en bewegen den draadring over dezen dubbel- 
magneet. In dit geval zal er in den draadring een stroom geïnduceerd 
worden, die van het midden van den eersten magneet af, waar hij nul 
is , tot aan de vereenigde noordpolen steeds toeneemt , en daarna 
weder afneemt tot aan het midden van den tweeden magneet , waar 
hij van richting verandert. Door het aanwenden van 2-magneten, 
hebben wij dus ten eerste de sterkte van den geïnduceerden stroom 
