DB GESCHIEDENIS VAN HET ELEKTRISCH LICHT. 
95 
vergroot en ten tweede het tijdsverloop tusschen twee verwisselingen 
van stroomrichting langer gemaakt. In het eerste geval toch wisselt 
de geïnduceerde stroom reeds van richting , nadat de draadring over 
de halve magneetstaaf is bewogen , terwijl men hem . in het tweede 
geval , over twee halve magneetstaven kan bewegen , voordat de stroom 
van richting verandert. 
Bewegen wij in plaats van een draadring een spiraalvormige draad 
over de magneten , dan zal , zoolang de spiraal zich tusschen de mid- 
dens der beide magneten beweegt , in iedere winding een stroom van 
dezelfde richting ontstaan , die zich , indien de stroombaan gesloten 
is , tot één stroom vereenigen. Om den stroom te sluiten plaatsen 
wij boven de middens der beide magneten koperen veeren , die door 
een koperdraad verbonden zijn en waar langs de spiraal bij de be- 
weging glijdt. Hadden wij een oneindig lange spiraal , dan waren wij 
in staat op deze wijze in den koperdraad , die de veeren verbindt , een 
stroom te verkrijgen , die steeds dezelfde richting behoudt ; daar wij 
evenwel niet over een onbegrensd lange spiraal kunnen beschikken , 
moeten wij tot een ander middel onze toevlucht nemen. Indien op 
het tooneel een optocht moet worden voorgesteld en men heeft geen 
manschappen genoeg , dan laat men eenvoudig de personen die aan 
de eene zijde verdwenen zijn , aan den anderen kant weder verschijnen ; 
men gaat dus tot den cirkelvorm over. Zoo doen wij nu ook. Wij 
buigen den dubbelmagneet met de spiraal om , totdat de uiteinden aan 
elkander sluiten ; de polen van den een en magneet komen dan tegen 
de gelijknamige polen van den anderen magneet, en de spiraal is een 
doorloopend geheel geworden. Bewegen wij nu de spiraal over den 
ringvormigen dubbelmagneet , dan worden in haar twee stroomen 
geïnduceerd , die even sterk , doch tegengesteld gericht zijn. Dit blijkt 
voldoende uit het hierboven aangevoerde. Wanneer dezen beiden stroo- 
men dus niet de gelegenheid wordt gegeven naar buiten af te vloeien , 
zullen zij elkanders werking opheffen. Door echter op de plaatsen , 
waar' deze stroomen elkander ontmoeten , dus op het midden tusschen 
de beide dubbelpolen (in de figuur bij p en p ) koperen veeren aan 
te brengen , waar langs de spiraal bij hare beweging glijdt , en deze 
veeren onderling door een koperdraad te vereenigen , geeft men aan 
de stroomen gelegenheid gezamenlijk in dezen koperdraad af te vloeien , 
waar zij zich dan tot één stroom van onveranderde richting vereeni- 
gen. Hoe dit mogelijk is , wordt ons uit de volgende figuur duidelijk. 
I en II zijn twee galvanische batterijen, waarvan de gelijknamige 
