DE GESCHIEDENIS VAN HET ELEKTRISCH LICHT. 
99 
Reeds in het jaar 1854 hield de Italiaan quirini er zich mee bezig, 
en later beproefden ook deleuil , le roux, mersanne en anderen tot 
eene praktische oplossing te geraken, doch eerst in 1876 gelukte het 
paul JABLOCHKOFF een elektrische lamp te vervaardigen , waarvan men 
er met goed gevolg meer dan een in denzelfden keten kon laten branden. 
Jablochkoff plaatste de koolspitsen niet boven doch naast elkander , 
door een niet geleidende zelfstandigheid gescheiden , die bij groote 
hitte smelt b. v. gips of kaolin. De koolspitsen zijn door een plaatje 
graphiet verbonden. Wordt door een aldus gevormde Jablochkoff-kaars 
de stroom van eene dynamo-machine geleid , dan zal dit plaatje spoe- 
dig gloeiend worden , eindelijk vervluchtigen en tusschen de kool- 
spitsen alsdan de lichtboog ontstaan. Naarmate de koolstaven afbranden , 
zal de zelfstandigheid daartusschen smelten en vervluchtigen. Wij moeten 
hier nog aanmerken, dat de Jablochkoff-kaarsen slechts met wissel stroomen 
kunnen worden gespijsd. Dit is het gevolg van eene eigenschap , die wij 
ook bij de overige elektrische lampen aantreffen : dat namelijk de positieve 
kool , d. i. de koolspits waardoor de stroom in de lamp treedt , twee 
maal sneller af brandt dan de negatieve kool ; gaat dus door een 
Jablochkoff-kaars een wisselstroom , dan zijn beide kolen beurtelings 
positief en negatief en zullen dus gelijkmatig af branden ; terwijl bij 
een gelijkgerichten stroom de negatieve koolspits de positieve niet bij 
zou kunnen houden en daardoor de lichtboog spoedig zou verdwijnen. 
De Jablochkoff-kaars heeft dus geen mechanisme noodig, dat de kool- 
spitsen weer naar elkander toebrengt en is daardoor wat constructie 
betreft al zeer eenvoudig. Zij mocht zich dan ook bij hare verschijning 
in eene buitengewone belangstelling verheugen en vond ai spoedig 
vrij groote toepassing. Toch voldeed zij lang niet aan het ideaal , dat 
men zich van eene elektrische lamp vormde. Een zeer groot nadeel 
van de elektrische kaarsen is o. a. , dat , indien een lamp uitgaat , alle 
lampen in de keten geheel verduisteren , daar dan de stroom ver- 
broken is. Bovendien is de levensduur van een Jablochkoff-kaars niet 
groot, zoodat men weer eene inrichting moet aanbrengen , waardoor auto- 
matisch een tweede kaars wordt ontstoken, wanneer de eerste is afgebrand. 
Bij eene proefneming door den Parijschen gemeenteraad met Jabloch- 
koffsche verlichting genomen kwamen in vier en een halve maand zestig 
storingen voor , die één tot vijf en veertig minuten duurden en het gevolg 
waren van beschadiging der machines of gebreken in het automatisch 
aansteken van nieuwe kaarsen. De Jablochkoff-kaarsen werden dan ook meer 
en meer verdrongen dóór de differentiaallampen, waartoe wij nu overgaan. 
