100 
DE GESCHIEDENIS VAN HET ELEKTRISCH LICHT. 
Zooals wij bij de lampen van foucault en duboscq zagen , gaat de 
volle stroom , die van de machine komt , zoowel door de koolspitsen 
als door het mechanisme ; de lichtboog en de elektromagneet liggen 
beiden in den hoofdstroom. 
De werking nu van eene elektrische lamp hangt geheel af van den 
stroom, die door de koolspitsen gaat, en het mechanisme heeft dan 
ook tot taak, de stroomsterkte steeds op dezelfde hoogte te houden. 
Branden er nu meer lampen in denzelfden stroom , dan zal iedere ver- 
andering van den lichtboog in een der lampen dadelijk invloed hebben 
op de werking der overige lampen , daar met die verandering een toe- of 
afnemen van den elektrischen stroom gepaard gaat, en daardoor ook 
het mechanisme der lampen , die zich in normalen toestand bevonden , 
begint te werken. 
Uit het voorgaande blijkt dus , dat , wanneer men meerdere lampen van 
de soort , waarover wij tot nu toe hebben gesproken , met dezelfde 
dynamomachine bedient , het licht door onophoudelijk zeer sterk flik- 
keren geheel ongeschikt wordt voor het gebruik. 
In plaats nu van den vollen stroom zoowel door de koolspitsen als 
door den elektro-magneet te laten gaan kan men hem ook vertakken. 
Wanneer men de geleiding, waardoor een elektrische stroom gaat, in 
twee deelen splitst en de beide takken later weer tot één geheel ver- 
eenigt , dan zal de elektrische stroom door beide takken zijn weg 
nemen. Is nu de weerstand in beide deelen gelijk , dan zullen de 
stroomsterkten in beide takken even groot zijn. Is daarentegen de 
weerstand in een van hen grooter , dan zal de stroomsterkte in dien 
tak kleiner zijn dan in den anderen en wel zoodanig , dat bij twee- 
maal grooteren weerstand de stroomsterkte tweemaal kleiner is. 
Het schema der diffrentiaallamp is in nevenstaande figuur afgebeeld. 
De stroom , die van de buitenleiding in de lamp komt , verdeelt 
zich bij L in twee deelen. In den eenen tak ligt de solenoïde T, die 
uit vele windingen van dunnen draad bestaat en dus eenen grooten 
weerstand heeft , in den anderen tak bevinden zich de solenoïde R , 
bestaande uit weinig windingen van dikken draad , en de koolspitsen. 
Beide takken vereenigen zich bij B. In de beide solenoïden R en T 
bevindt zich een gemeenschappelijke ijzeren kern S , die bevestigd is 
aan een hefboom , welke bij D draait en aan den anderen arm de 
bovenste koolspits draagt. De staaf S staat dus onder den invloed 
der aantrekkende krachten van beide solenoïden , die natuurlijk af- 
hankelijk zijn van de stroomsterkten in de twee takken. Heeft T de 
