102 DE GESCHIEDENIS VAN HET ELEKTRISCH LICHT. 
spoedig de differentiaalwerking van twee solenoïden op een ijzeren 
kern , in hunne lampen toe. 
Men was dus nu zoover gekomen , dat men bij de verlichting van 
pleinen , groote zalen enz. het elektrisch licht met goed gevolg kon 
toepassen. Hiermede was men echter nog niet tevreden , men wilde 
het zoover brengen , dat men elektrische lampjes, van gelijke lichtsterkte 
ongeveer als een gasvlam, overal in de geleiding kon aanbrengen, en 
daarenboven de lichten naar willekeur kon aansteken en uitdraaien ; 
eerst dan zou men er aan kunnen denken het elektrisch licht als een 
praktisch bruikbare verlichting tegenover andere lichtsoorten te stellen. 
De elektriciteitstentoonsrelling te Parijs, die met gulden letters in 
de annalen der elektrotechniek staat aangeschreven , toonde aan de 
opgetogen bezoekers , dat ook dit vraagstuk , dank zij de onvermoeide po- 
gingen van verschillende onderzoekers , tot een goed einde was gebracht. 
Reeds in het jaar 1845 trachtte men de eigenschap van den elek- 
trischen stroom , om een geleider waardoor hij stroomt te verwarmen , 
bij de vervaardiging van elektrische lampjes toe te passen. De tem- 
peratuursverhooging moet zoo groot zijn , dat de stof, waaruit het lampje 
is vervaardigd , gaat gloeien en daar de warmte , door den elektrischen 
stroom ontwikkeld , evenredig is met den weerstand in den geleider , 
komen slechts stoffen van zeer grooten weerstand in aanmerking. Deze 
eigenschap bezitten echter alleen bismuth , antimonium , platina en 
kool , waarvan al dadelijk de beide eerste stoffen wegvallen , daar zij 
bij een te lage temperatuur smelten. 
Met platina en kool, de eenige stoffen die dus overblijven , had men 
al lang proeven genomen doch steeds vruchteloos ; wel gelukte het 
lampjes te vervaardigen , die licht gaven , doch zij waren niet duurzaam. 
Men had met verschillende moeielijkheden te kampen. Platina wordt, 
wanneer de temperatuur dikwijls zoo sterk wisselt als dit in een 
elektrisch lampje het geval is, spoedig bros, en breekt eindelijk; daar 
men voor de vervaardiging van een pJatina-gloeilamp minsteus 20 gr. 
platina noodig heeft , wordt zij , hare geringe levensduur in aanmerking 
genomen , veel te kostbaar. De pogingen van de changy , lontin , en 
later die van Edison om een bruikbare platina-gloeilamp te vervaar- 
digen , bleven dan ook vruchteloos. 
Beter waren de uitkomsten , die men met kool verkreeg , ofschoon 
men ook hierbij vele bezwaren had te overwinnen. De grootste moeie- 
lijkheid, die men ondervond, was het zoo volkomen mogelijk luchtledig 
maken van den ballon , waarin de kooldraad was opgesloten , en dit was 
