DE WINTERSLAAP. 
DOOR 
D r. H. BOS. 
(Vervolg van blz. 80;) 
Verreweg het grootste aantal der roofdieren denkt er niet aan, 
zich des winters aan eenen droomerigen toestand over te geven , maar 
is juist in dien tijd nog ijveriger in de weer, om overal, uit hoeken 
en gaten , nog de eene of andere prooi op te duiken ; wezels en her- 
melijnen graven de muizen zelfs onder de sneeuw vandaan , otters 
begeven zich naar de open plekken in het ijs , om daar den adem- 
scheppenden visch te verschalken , wolven dwalen wijd en zijd rond 
en verschijnen in streken , waar zij anders nooit worden aangetroffen. 
Maar de zelfzuchtige , behagelijke , kniezerige das vindt het gemakke- 
lijker er een’ winterslaap op na te houden. Dit dier is verspreid 
over geheel Europa, met uitzondering van Sardinië en de noordelijke 
deelen van Scandinavië , en over het grootste gedeelte van Azië , be- 
halve de zuidelijkste streken ew een deel van Siberië. In de meer 
zuidelijk gelegene woonplaatsen blijft hij den geheelen winter door 
wakker, en ook bij ons is zijne slaap niet zoo diep als die van vele 
andere winterslapers. Hij brengt zijne rustperiode door in hetzelfde 
hol, waarin hij zjjne dagrust geniet. Want ook des daags ligt hij 
één of twee meters, soms nog dieper, onder de aarde verscholen en 
meent het volste recht te hebben dien tijd in een dolce far nient.e 
door te brengen , als hij gedurende een’ halven nacht moeite gedaan 
heeft om zijn voedsel bijeen te zoeken. Zijn hol bestaat uit eene 
ruimte , den zoogenaamden ketel , waarin eenige gangen uitmonden , 
die acht tot tien meter lang kunnen zijn. De plaatsen , waar deze aan 
de oppervlakte der aarde uitkomen , zijn dikwijls twintig tot dertig 
passen van elkaar verwijderd. De stevige graafnagels maken den das 
bij uitstek geschikt dit samenstel van loopgraven aan te leggen. 
