DE WINTERSLAAP. 
107 
heeft van een’ echten winterslaap , maar meer verwantschap vertoont 
met den gewonen slaap , is niet uitgemaakt. Het licht ontwaken en 
de betrekkelijk groote stofwisseling (de slaap duurt maar kort en 
het dier vermindert zeer veel in lichaamsgewicht) doen aan de laatste 
mogelijkheid denken. Een paar in jeugdigen toestand getemde dassen 
van den dierentuin in Berlijn bleken veel minder behoefte aan slaap 
te hebben. Zij sliepen slechts des voormiddags en hadden ook van 
den winterslaap geheel afgezien. Zooals ik reeds vermeldde , is dit 
laatste ook het geval bij dassen uit zuidelijker streken. In onze streken 
echter is het duitsche rijmpje van toepassing: 
»Drei Viertel sein es Lebens 
Verschlaft der Dachs vergebens”. 
Met den slaap van den. das heeft die der beren wel eenige over- 
eenkomst. De beren der gematigde luchtstreek slapen des winters, die 
der warme gewesten niet. Ook de ijsbeer, de echte sneeuw- en ijs- 
bewoner, die in nog noordelijker streken huist dan waarin ooit een 
menschenvoet doordrong, is bestand zelfs tegen de winterkoude van 
zijne woonplaatsen. Hij maakt juist des winters dikwijls grootere tochten 
en alleen het wijfje begraaft zich een’ tijdlang onder de sneeuw , die 
zich dikwijls boven haar hoofd weer , op eene enkele luchtgang na , 
sluit. In dien tijd worden de jongen geworpen. 
Van de beren , die een’ winterslaap bezitten , is de gewone bruine 
beer , welke dikwijls door zigeuners wordt meegebracht en dus aan 
elkeen wel bekend is, de voornaamste. Omtrent den duur en den 
aard van zijn’ rusttoestand loopen de berichten evenwel nog al uit- 
een , evenzeer trouwens als omtrent zijn’ verstandelijken aanleg en de 
meerdere of mindere woestheid van zijn karakter. Nu is dit m. i. niet 
zoozeer te verwonderen , daar de bruine beer eene groote verbreiding 
heeft en in vele variëteiten , zoowel in grootte als in tint verschil- 
lend , optreedt. Zelfs de vorm van den schedel biedt soms aanmerkelijke 
verschillen aan. Hij bewoont de streken tusschen Spanje en Kam- 
schatka als westelijke en oostelijke grenzen en tusschen Lapland en 
Siberië als noordelijke en Atlas- en Himalayagebergte als zuidelijke 
grenzen. Bij een zoo uitgestrekt verbreidingsgebied is eenig onderscheid 
in leefwijze en karakter zeer natuurlijk. 
De schuilhoek , waarin de bruine beer zich bij het naderen van den 
winter terugtrekt , is dikwijls een groote , holle boom , maar ook wel 
