DE WINTERSLAAP. 
115 
tot de buitenwereld te geven. Naar liet aantal gangen kan men dus 
den ouderdom van het nest bepalen. Kamers naast het eigenlijke nest 
dienen als voorraadschuren. Dikwijls vindt men allerlei scherven glas 
en aardewerk en andere glinsterende voorwerpen in het nest , tusschen 
het hooi en de bladeren , die het bekleeden. De bewoners trachten 
ook, als zij in gevangenschap zijn, dikwijls dergelijke voorwerpen 
machtig te worden. 
In het hierboven beschreven nest brengt nu volgens sommigen de 
ziesel ook den winter door. Volgens anderen graven verscheidene in- 
dividuën samen een groot hol, waarin 15 — 20 stuks gaan liggen 
slapen. Hoe het zij , de winter schijnt dikwijls van hen groote offers 
te eischen. Als de sneeuw smelt of als aanhoudend nat weer den 
grond doorweekt, loopen ook de winterverblijven der ziesels gedeeltelijk 
vol water en tegen den vereenigden invloed van vocht en koude schijnen 
zij niet te zijn opgewassen. Zelfs schijnen zij soms in den zomer door 
stortregens te kunnen omkomen. 
Merkwaardig is het, dat de ziesels zooveel wintervoorraad ver- 
zamelen. Want de winterslaap schijnt wel tamelijk vast te zijn. Vol- 
gens de opgaven van horvath is bij den ziesel van alle winterslapers 
de laagste temperatuur waargenomen , n.1. eens 2°. C. Het is verder 
ook waarschijnlijk, dat de winterslaap hier niet zoozeer van de buiten- 
temperatuur afhankelijk is als bij vele van de vroeger vermelde 
dieren (hierover in hoofdstuk IV). Waartoe dient dan die opeenstape- 
ling van voedsel voor den winter ? Misschien moet deze voorraad dienst 
doen in den eersten tijd na het ontwaken , in welke nog weinig zaden 
van planten machtig te worden zijn. Want, daar het dier vrij diep 
onder den grond begraven is en de toegang tot zijn verblijf is afge- 
sloten, kan de temperatuur hierin niet zoo dikwijls en zoo spoedig 
afwisselen als boven den grond , en de aanleiding tot wakker worden 
is dus minder, te meer, daar de winterslaap zoo vast is. Waarschijn- 
lijk zal dus gedurende den winter geen voedsel worden opgenomen. 
De prairiehond is een geheel ander dier , dan men , op den naarn 
afgaande, zou verwachten. Met een’ hond heeft hij geen enkel ander 
kenmerk gemeen dan dat hij een blaffend geluid voortbrengt. Hij is 
grooter dan de ziesel , zijne lengte bedraagt 3 a 4 dM. In de prai- 
rieën van Noord-Amerika vindt men hier en daar groote plekken , 
met een vrij kort en sierlijk gras bedekt. Deze plaatsen worden door 
de prairiehonden uitgezocht, om er »steden” of »dorpen” te stichten. 
