NOG EENS : DE INENTING TEGEN DE HONDSDOLHEID. 
Onder goed gerucht en kwaad gerucht gaat pasteur voort met zijne 
inentingen. Bij den tegen woordigen stand van zaken , waarin de deug- 
delijkheid van het geneesmiddel tegen de hondsdolheid van tijd tot tijd 
ook ernstigen twijfel ontmoet , nemen de lezers van het Album stellig 
met belangstelling kennis van eenige feiten , welke den 2den November 
1.1. door pasteur aan zijne medeleden van de Académie de Sciences wer- 
den medegedeeld. 
Onder de 2490 personen, welke de kunstbewerking hadden onder- 
gaan, waren ongeveer 1700 uit Frankrijk en Algiers en de overigen 
uit zestien landen van Europa, Azië, Noord- en Zuid- Amerika af kom- 
stig. Daar de omstandigheden van de fransche burgers het best be- 
kend zijn, wordt vooral over hen gesproken. Van deze 1700 stierven 
er twaalf; twee kwamen te laat (de een zes-en-dertig en de andere 
drie-en-veertig dagen , nadat de beet toegebracht was) en bij de overige 
tien was de inenting dus vruchteloos. In denzelfden tijd stierven echter 
in Frankrijk aan hondsdolheid zeventien menschen , die niet ingeent 
werden. Zeventien op een onbekend getal gebetenen , dat echter zeer 
klein zal zijn , daar men aannemen mag , dat verreweg de meesten 
hulp zochten in het laboratorium in de rue d'Ulm. 
In de voorafgaande jaren stierven in de hospitalen te Parijs per 
jaar gemiddeld twaalf lijders aan watervrees ; gedurende den tijd , dat 
de inentingen worden toegepast , zijn in die gestichten drie zulke 
patiënten bezweken , waarvan twee in het geheel niet ingeënt waren 
en de derde de bewerking niet volkomen had kunnen ondergaan. 
Deze feiten pleiten misschien nog sterker ten voordeele der inenting 
dan eenige bijzondere gevallen , waarin b. v. van twee knapen , die op 
denzelfden dag .door denzelfden dollen hond waren gebeten , de eene 
niet-ingeënte aan de gevolgen stierf en de tweede , die de inenting 
