120 
NOU EENS: DE INENTING TEGEN DE HONDSDOLHEID. 
onderging, gezond bleef, of waarin van vier mannen, die op den 
26steu Juni gebeten waren , een niet-ingeënte stierf en van de drie 
overigen , die drie-en-veertig dagen na het ontvangen van den beet 
zich lieten inenten , twee behouden bleven. In zulke bijzondere geval- 
len is het altijd de vraag, in hoeverre de vatbaarheid bij den eenen 
mensch grooter was dan bij den anderen. 
Dat de goede gevolgen der inenting in sommige gevallen uitbleven 
(b.v. bij de Russen, die door eenen dollen wolf gebeten waren en 
die geen genezing vonden) , is volgens pasteur wellicht het gevolg 
van de omstandigheid , dat inentingen met een krachtiger virus noodig 
zijn. Hij gebruikt daarom nu het virus , dat uit het ruggemerg van 
een denzelfden dag gedood konijn getrokken is, en laat, vooral wan- 
neer ernstige verwondingen aan onbedekte deelen van het lichaam zijn 
toegebracht, de geheele reeks der inentingen binnen veel korteren tijd 
geschieden dan vroeger. Een patiënt ondergaat b. v. drie inentingen 
op éénen dag , telkens met een virus , dat een dag jonger is , zoodat 
op den derden dag het krachtigste reeds gebruikt wordt. Daarop vangt 
eene nieuwe reeks van inentingen aan. 
Om één bezwaar van zijne tegenstanders uit den weg te ruimen dient 
de laatste mededeeling van pasteur, dat bij honden in het gesticht 
eerst door trepanatie het gif van dolle honden in de schedelholte wordt 
gebracht en dat zij daarna tegen de ziekte worden ingeënt. Vroeger 
mislukten deze proeven gedeeltelijk. In de laatste maanden worden de 
inentingen op deze honden ook binnen een veel korter tijdsverloop 
toegepast en thans leveren zij altijd den gewenschten uitslag op. 
D. v. 0. 
