146 
DE WINTERSLAAP. 
voorraad , wat ook blijkt uit de vrij groote hoeveelheden uitwerpselen , 
die dan in zijne woning worden gevonden. 
Noch de bunsing, noch ook de Toengoesische jager gaat hem in 
dien tijd opgraven , omdat het moeitevolle werk dan toch dikwijls 
geene resultaten zou hebben , wijl het dier niet slaapt en dus ont- 
vluchten kan. 
Merkwaardig is het , dat de bobak in het laatst van Februari of 
het begin van Maart , niet , zooals de meeste winterslapers , mager , 
maar vet voor den dag komt , zóó vet , alsof hij zich pas ter ruste 
begaf. De natuur levert echter in dien tijd nog niet veel op , en het 
pas ontspruitende jonge gras is een te vochtig voedsel voor hem en 
maakt hem ziek. Korten tijd na het ontwaken dus, biedt hij een armoe- 
digen aanblik aan , zijne waakzaamheid maakt plaats voor eene zekere 
onverschilligheid en vele exemplaren worden eene prooi van allerlei 
roofdieren en roofvogels. De Toengoese is zeer wel met deze bijzon- 
derheden in de leefwijze van dit knaagdier bekend , en , daar het uit- 
graven veel moeite vereischt, worden de bobaks reeds bij hun eerste 
uittreden door de jagers opgewacht en geschoten. Ook de jager heeft het 
in dien tijd niet ruim en heeft misschien in lang geen vleesch gegeten. 
Heeft hij grooten honger , dan kan hij de verzoeking niet weerstaan , 
uit droog gras en mest, voor een deel misschien uit het hol van 
zijn slachtoffer afkomstig , een smeulend vuur aan te leggen , waarin 
een paar steenen heet gemaakt worden. Het dier , dat pas zijn’ winterslaap 
tegen den eeuwigen slaap heeft verwisseld , wordt ijlings van zijne in- 
gewanden beroofd , en de heete steenen worden hem in plaats daarvan 
in zijn lichaam gelegd. Zoo wordt het beestje aan het zadel gebonden , 
en na een paar uren op deze wijze gebroeid te zijn , met smaak op- 
gegeten. — Steeds zorgt de Toengoese er voor , dat hij eene witachtige 
massa, welke men in de oksels van het dier vindt, wegwerpt en niet 
mee verteert. Want dit kleine gedeelte is menschenvleesch ! Volgens 
de Toengoesen zijn de bobaks vroeger uitstekende jagers geweest , maar 
snoefden zoozeer op hunne kunst, dat eens een booze geest hen uit- 
daagde , een proefje van hunne bekwaamheid af te leggen door eene 
zwaluw in de vlucht te treffen. Een der beste jagers nam dit proef- 
stuk op zich , mikte en schoot de zwaluw slechts het middenste deel van 
den staart weg. Sedert dien tijd heeft deze vogel zijn karakteristieken 
staart. De booze geest veranderde echter al de jagers tot straf voor 
hunne pralerijen in bobaks , in welke dieren op de genoemde plaats 
nu nog een overblijfsel van menschenvleesch wordt gevonden. 
