DE WINTERSLAAP. 
147 
Het laatste dier van deze groep is de echte marmot , die in de 
hooggebergten van Europa wordt aangetroffen. Zijn naam komt waar- 
schijnlijk van het italiaansche Mure montana , (bergmuis). Over zijne 
plaatsing in het stelsel der dieren hebben zonderlinge denkbeelden 
geheerscht. De Jezuiet athanasius kircher hield het dier voor een’ 
bastaard van das en eekhoorn , altman n zag er een klein soort van 
das in en rekende het evenals den gewonen das , tot de varkens. 
Beide denkbeelden bewijzen , hoeveel beteekenis men toekende aan 
de leefwijze, daar das en marmot beide vrij groote holen graven. 
Deze holen zijn des nachts en bij ruw weer de schuilplaats der 
marmotten , die des daags graven en zich in de zon koesteren , maar 
met bliksemsnelheid in de woning verdwijnen , zoo gauw één van het 
gezelschap door een schel , doordringend gefluit bekend maakt , dat 
hij onraad bespeurt. 
De marmotten hebben eene zomer- en eene winterwoning. Soms 
ontstaat de laatste door uitbreiding en vergraving van de eerste , maar 
dikwijls ligt de winterwoning veel verder naar beneden , de zomerwoning 
veel meer naar den top van den berg , zelfs boven de boomgrens , 
soms op rotsen, die als eilanden door ijzige gletschers worden ingesloten. 
Misschien begeven de voorzichtige knaagdieren zich daarheen om 
minder gestoord te worden in hun gezellig buitenleven. Echter is men 
omtrent de wijze , waarop zij heen en weer trekken , nog niet op de hoogte. 
De zomerwoning ligt meestal op eene droge plaats, aan de zonzijde 
van den berg. De gang , die naar het eigenlijke nest voert , is soms 
slechts 3 of 4 voet, soms ook 10 — 12 voet lang; zij is vrij nauw 
en komt gewoonlijk tusschen steenen of in eene spleet tusschen twee 
rotsblokken naar buiten , zoodat het zeer moeielijk is de nesten op 
te graven. De gang zendt hier en daar zijtakken af, waarvan enkele 
vele uitwerpselen bevatten. De mond van de zomerwoning wordt nooit 
met hooi of gras dicht gestopt. Ook is er in het nest zelf geene be- 
kleeding aanwezig. 
De winterkwartieren der marmotten liggen gewoonlijk ver beneden de 
boomgrens; in sommige streken zijn zij bekend onder den naam van 
Schübene. Deze winternesten komen door eene 10 — '25 voet lange 
gang aan de oppervlakte uit. Zij hebben eene middellijn van 3 — 6 voet 
en zijn meestal ingericht voor 5 — 15 exemplaren. De bodem is met 
hooi bedekt; soms is er meer hooi in dan iemand in eenmaal kan 
wegdragen. Dit hooi beginnen de dieren reeds in Augustus naar binnen 
te halen. Volgens pliniüs zou het eene marmotje zich op den rug 
