META LEK UIT OUDEN TIJD. 
161 
het aan de lucht is blootgesteld, weegt ongeveer 435 G. en bevat 
evenveel of bijna evenveel zilver. Het derde tafeltje , hetwelk meer 
veranderd is, weegt thans 952 G. ; eene geringe hoeveelheid, die van 
de randen afgevijld is , leverde het bewijs , dat het uit eene soort van 
brons bestond, waarin 89,47 pet. koper en 10,53 pet. tin aanwezig 
waren. Het vierde tafeltje, waarvan het gewicht ongeveer 185 G. 
bedraagt, leverde de minst verwachte uitkomst op; het was schitte- 
rend wit , doorschijnend en hard en kon dus niet uit een der bekende 
metalen vervaardigd zijn; wanneer het toch in den loop der eeuwen 
veranderd zou zijn , zou geen metaal in 'zulk eene stof zyn overgegaan. 
Daarentegen was de grondstof zuiver en gekristalliseerd magnesium- 
carbonaat (koolzure magnesia) , dat in den zuiveren toestand betrek- 
kelijk zeldzaam is en daarentegen met calciumcarbonaat (koolzure kalk) 
verbonden een vrij algemeen voorkomend gesteente dolomiet vormt. 
De Assyriers kenden dus zuiver magnesiumcarbonaat. Het levert 
een leerzaam voorbeeld op , hoe voorzichtig men moet zijn in de op- 
vatting der namen , waardoor metalen of mineralen in vroegeren tijd 
werden genoemd. Immers de naam a-bar , waardoor de grondstof van 
het vierde tafeltje werd aangewezen, werd tot nog toe gewoonlijk door 
tin vertaald. 
Berthelot vestigt bij deze gelegenheid de aandacht op de verschil- 
lende stoffen , waaraan in verschillende tijdperken de naam magnesia 
gegeven werd, stoffen die meestal niets te maken hadden met het 
bekende lichte , witte poeder , hetwelk thans dezen naam draagt. Bij 
de ouden verstond men onder magnesia tal van gesteenten , deels zwart 
deels wit , die uit de nabijheid van steden of uit landstreken afkomstig 
waren , die den naam Magnesia droegen ; magnectijzersteen heet b. v. 
bij hen aldus. De alchimisten verstonden onder magnesia bepaalde 
oxyden van lood en tin , later ook legeeringen , waarin deze metalen 
soms ook met zilver verbonden voorkwamen. In de achttiende eeuw 
werd dezelfde naam dikwijls gegeven aan een aantal mengsels van 
calciumsulphaat (zwavelzure kalk; gips b. v.) en calciumcarbonaat 
(koolzure kalk ; krijt b. v.) , die soms stoffen bevatten , welke met onze 
magnesia in een nauw verband stonden. Eindelijk werd de naam ge- 
bruikt, zooals thans nog geschiedt. Het spreekt wel van zelf, dat 
dergelijke verwarringen het verstaan van de geschriften uit vroegere 
eeuwen zeer moeielijk maken. 
De opgravingen te Tello door den heer de sarzec leverden een 
brokstuk van een vaas en een beeldje van een geknielde figuur , die 
