DE PLANTEN VAN ITALIË. 
173 
Hier en daar stijgt van de straat een verstikkende , harsachtige 
walm op; het zijn de ^pigne’", de kegels van een Den {Pinus Pinea), 
die door oude vrouwen op straat geroosterd en verkocht worden. 
De zaden zijn namelijk eetbaar, maar tamelijk smakeloos. Alles doet 
het meest aan den Amsterdamschen straathandel in Curatjaosche aman- 
delen denken. 
Aan het slot van onze beschouwingen van de vruchten van Napels 
gekomen, moet nog het groote nut, dat daar van de familie der Pomaceeën 
getrokken wordt, herdacht worden. Behalve de reeds genoemde en over 
de geheele wereld verspreide peren , appelen en mispelen komen hier 
nog tal van soorten van Crataegus en Sorbus in aanmerking , dus 
bloedverwanten van onzen meidoorn en onze lijsterbes, die in Zuid- 
Europa zeer smakelijke vruchten opleveren. Als voorbeelden noem ik 
hier de Lazaroli , de vruchten van Crataegus Azarolus, die in kleur 
vorm en smaak met appelen overeenkomen maar veel kleiner zijn , zij 
bereiken slechts een diameter van ongeveer 2 cM. , en vooral de Sorbi , 
de vruchten van Sorbus Chamaemespilus , die eirond zijn , maar in 
grootte , smaak en kleur met onze mispelen overeenkomen. 
Moeilijk zou het zijn van de eetbare produkten uit het plantenrijk 
afscheid te nemen zonder met een enkel woord de »Funghi”, cham- 
pignons, te herdenken, die aan eiken disch op allerlei wijze toebereid 
te vinden zijn. Soms in olie, soms in azijn vindt men ze bij alle 
onderafdeelingen van het diner als een onmisbaar en algemeen geliefd 
gerecht. Als groenten moeten nog vermeld worden de volkomen sma- 
kelooze lange, dunne, groene slangenkomkommers en een zeker soort 
van distel, waarvan het mij niet gelukt is de botanische afkomst te 
ontdekken. 
In de omstreken van Napels , die wij nu gaan bezoeken , zullen wij 
ook nog de gelegenheid hebben om andere vruchtdragende gewassen , 
b. v. de olijf te leeren kennen. 
Ik noodig den lezer in de eerste plaats uit mij bij een bezoek aan 
het hoogste punt in den onmiddellijken omtrek van Napels, het klooster 
der Camaldoli , te vergezellen. Het is zonder twijfel een eenigszins ver- 
moeiende tocht; van den toch reeds hooggelegen Corso Vittorio Emanuele 
klimmen wij eerst, voortdurend tusschen muren en huizen ongeveer 
tweehonderd treden , die tot aan den top van de hoogten van San 
Elmo , waarop het kasteel van dien naam gebouwd is , voeren en slaan 
van daar links af langs een meer vlakken weg , die ons door een 
paar dorpen voert, terwijl wij voortdurend het doel van onzen tocht, 
