174 
DE PLANTEN VAN ITALIË. 
den witten , vierkanten toren van het klooster , voor oogen hebben. Na 
nog eenige kale en onbebouwde velden doorgewandeld te zijn komen 
wij ten laatste aan den voet van den berg , waarop het klooster ligt. 
De berg is voor het grootste gedeelte bedekt met een bosch van note- en 
kastanjeboomen , de twee eenige heusche boomen , die hier in den omtrek 
te vinden zijn. De grond is bedekt met afgevallen bladen van beide 
planten en tevens met de leege vruchthulsels van de laatste ; zij be- 
reiken de grootte van ruim 1 decimeter. De vruchten zijn er reeds 
lang uit; zij worden op alle hoeken der straten in Napels gekookt, 
rauw of gebraden verkocht en gegeten en van de noten zijn zelfs de 
schillen niet meer te vinden. Lacht het bosch zelf door zijn kaal- 
heid u minder toe, anders is dit met de vegetatie der lagere planten. 
Overal vertoonen zich de bundels van groote , groene , pijlvormige bladen 
van den Italiaanschen Aronskelk (Arum italicum ) , maar het schoonste van 
alles zijn de duizenden bloemen van het » Alpenveilchen” ( Cyclamen euro - 
paeum ) , die overal langs ons pad en onder het kreupelhout groeien. 
Het plantje zit met een grooten , bruinen knol in den grond en heeft 
in dezen tijd van het jaar geen bladen. De bloembladen zijn zacht 
paarschachtig rood en alle teruggebogen , waardoor de eigenaardige vorm 
der overigens hangende bloem ontstaat , die de Cyclamens zoo terecht 
een eereplaats onder onze sierplanten doet bekleeden. Hoevele derge- 
lijke zouden jaarlijks , als herinnering medegenomen , hun leven tusschen 
de bladen van een Baedeker of Murray eindigen ! — Wij komen steeds 
hooger en hooger ; het bosch wordt steeds eenzamer en voor personen , 
die veel Italiaansche rooversgeschiedenissen gelezen hebben, zonder twijfel 
af te raden, de natuur wordt steeds woester. Slechts hier en daar een enkel 
eigenaardig huis ongeveer zonder ramen en anders niets. Dicht bij de 
eerste poort, die wij door moeten, groeit veel de eigenaardige Ruscus 
aculeatus met vlakke , breede takken , die op hartvormige bladen ge- 
lijken en als zoodanig dienst doen. Vele dragen midden op deze schijn- 
bare bladen een rood vruchtje ter grootte van een kleine kers. Veel 
andere botanische merkwaardigheden zijn hier niet meer te vinden ; 
wij schellen daarom aan de poort aan , deze wordt door een in het 
wit gekleeden monnik met langen witten baard van een eerwaardig 
uiterlijk geopend ; hij leidt ons binnen en vraagt drie en een halven 
franc voor zijn afschuwelijk slechten wijn! 
Eerst wanneer men boven is geniet men in de schaduw van steen- 
eiken en laurieren het geheele panorama ,• waarvan men gedurende de 
wandeling zoo nu en dan reeds een gedeelte, omlijst door schilder- 
