176 
DE PLANTEN VAN ITALIË. 
olijf bosschen , te midden waarvan zich verscheidene dorpen en kleinere 
steden bevinden. De olijf ( Olea europaed) schijnt zeer gauw tevreden 
te zijn ; overal tusschen , ja schijnbaar uit de rotsblokken , komen de 
korte, onregelmatig knoestige stammetjes met hun talrijke takken , kleine 
grijsgroene blaadjes en donkergroene vruchten te voorschijn. Wij zijn 
zoo goed als in den winter (November) en dus moeten wij voor alle 
groen dankbaar zijn, maar wanneer men dit niet in aanmerking neemt , 
is de olijfboom een leelijke plant, die vooral tot bosschen vereenigd 
een ver van fraai effect te weeg brengt. Dichter bij Sorrento komende 
treden echter de olijven op den achtergrond om plaats te maken voor 
een van de grootste aantrekkelijkheden dezer plaats, de bijna onbe- 
grensde tuinen van oranjes en citroenen. Onze weg leidt geheel tus- 
schen dikke , hooge , gele muren ; maar boven allé muren uit ver- 
toonen zich de donkergroene bladeren en daartusschen de vruchten in 
alle tinten van donkergroen tot vlammend oranje ; prachtig komen 
zij in den zonneschijn uit tegen den diepblauwen hemel en men be- 
grijpt hier eerst goed , hoe men in Italië den aureool om de hoofden 
der heiligen schilderen kon. Elke rijpe vrucht is als een lichtende 
bol tegen het onovertroffen groen van de bladen. De citroenboom is 
een veel minder fraaie plant ; de vruchten zijn bleekgeel , maar worden 
dikwijls nog groen geplukt , en nooit zeer talrijk , het gebladerte is 
minder dicht en bijna lichtgroen en nooit hebben de boomen den 
eigenaardigen vorm der oranjeboomen , wier takken zich alle in strenge 
bochten naar boven krommen. Beide planten zijn nog in bloei; bladen, 
bloemen en vruchten verspreiden gelijkelijk een heerlijken geur ; men 
zou zich in een sprookje uit de » Duizend en één Nacht” verplaatst 
kunnen wanen. Aan eenzelfden boom kan men behalve bloemen , 
rppe en rijpende vruchten , ook nog vruchten van het vorige jaar 
vinden. Men brengt namelijk hier het eenvoudigste middel in toepassing 
om vruchten te bewaren ; men laat ze eenvoudig aan den boom hangen , 
zij worden dan natuurlijk niet grooter , maar wel zeer zoet en moeten 
in den volgenden zomer nog zeer aangenaam van smaak zijn; in den 
herfst zijn zij echter droog en bestaan zij uit bijna niets anders dan 
uit de schil en de vliezen der tusschenschotten. 
In Sorrento zag ik ook voor het eerst de hier zoowel wilde als ge- 
kweekte aardbezieboom , geen Fragaria , die den heestervorm aanneemt, 
maar een Ericacee ( Arbutus Unedo met vruchten , die in vorm en kleur 
met de aardbezie overeenkomen. Ook deze plant bloeit en draagt 
vrucht te gelijk en zij levert met de glanziggroene , leerachtige blaadjes 
