DE AUTOTOMIE OF ZELF- AMPUTATIE IN HET DIEltENK.UK. 
185 
Moet men dus de autotomie beschouwen als een intelligente of in- 
stinctive handeling , waarbij de wil en de gemoedsbeweging van het 
dier werkzaam zijn? Fredericq meent, dat zijne -proefnemingen het 
tegendeel bewijzen. 
In den bodem van eene groote houten lade bevestigt men een zes- 
tal spijkers en maakt aan iederen spijker een groote strandkrab met 
een der pooten door middel van een touwtje vast. Eenige worden 
rechtstreeks aan de spijkers gebonden ; aan anderen laat men wat meer 
vrijheid door het touwtje langer te nemen. De lucht in de lade wordt 
vochtig gehouden door verscheidene natte sponzen. Van tijd tot tijd 
geeft men aan de lade eene reeks van haastige schokken om de dieren 
tot vluchten aan te sporen. Deze doen dan ook hun uiterste best om 
los te komen , maar geen enkele redt zich door den poot af te breken , 
die vastgebonden is. Na zes uren eindigt men de proef. De zoolang 
vastgehouden poot heeft het vermogen om af te breken niet verloren ; 
het is genoeg hem op zijn midden fiksch te knijpen om hem dadelijk 
te zien afbreken. 
Eene krab , die men bij een poot houdt zonder deze te knijpen , zal 
nooit hare toevlucht nemen tot autotomie; — wat meer is, als men 
snel met eene scherpe schaar het uiteinde afsnijdt van een anderen 
poot dan dien, welke men vasthoudt, dan zal de krab nooit den vast- 
gehouden poot af breken , — ’t geen haar in vrijheid zou stellen , — 
maar den verminkten , waarvan het verlies haar niets helpt. 
Bij een aantal krabben verniele men de bovenslokdarmknoopen , die , 
bij de schaaldieren , evenals bij de insekten , de zitplaats zijn van den 
wil en de coördinatie der bewegingen en dus met de hersenen der 
gewervelde dieren moeten worden vergeleken. Toch heeft het af breken 
der pooten bij deze krabben onder dezelfde omstandigheden even ge- 
makkelijk en zeker plaats , als bij de onbeschadigde. 
Men plaatse een levende krab in een glazen vat met eene met aether 
of chloroform doortrokken spons. De dampen van die vochten maken 
eerst het dier zeer opgewekt , doch daarna worden de bewegingen al 
minder en minder levendig. Neemt men nu het dier uit het vat vóór- 
dat het geheel verlamd is, dan kan men gemakkelijk de verdooving der 
verstandelijke vermogens en de opheffing van zelfbewuste beweging 
constateren. Maar in dit tijdperk neemt men nog steeds de autotomie 
der pooten waar. 
Men vat voorzichtig tusschen duim en wijsvinger het middendeel 
van de poot eener krab en licht het dier daarbij op. Nu snijdt men 
