230 
HET NATUURLIJKE STELSEL DER ELEMENTEN. 
en 113,5 bijgevolg de verschillen 42,4 en 43,6. Er is dus verande- 
ring in de aangroeiing : evenzeer is er verandering in de aangroeiing 
van de golflengten der homologe stralen dezer drie elementen. Neemt 
men nu de drie leden uit de vierde groep Si = 28 , het nieuwe 
element Ge met het onbekende atoomge wicht en Sn = 118 , dan vindt 
men , dat voor de golflengten hunner homologe stralen de verande- 
ringen evenzeer toenemen. Daar nu volgens de genoemde wet de ver- 
anderingen in de aangroeiingen der golflengten evenredig zijn met de 
veranderingen in de aangroeiingen der atoomgewichten , kan men door 
een eenvoudige evenredigheid deze laatste verandering voor de elementen 
Si — Ge — Sn en dus ook het atoomgewicht van Ge berekenen. Hij vond 
zoo 72,32 of 72,27, terwijl hij uit zijne classificatie had afgeleid 72,28. 
Mendelejeff en lothar meijer hadden berekend 72. Winkler einde- 
lijk vond 72,32. Het bovenstaande zal voldoende zijn om een denkbeeld 
te geven van de nauwkeurigheid, waarmede de atoomgewichten van 
nog te ontdekken elementen kunnen berekend worden. 
Bij een terugblik op het gezegde blijkt , dat het periodieke of na- 
tuurlijke stelsel reeds in verschillende opzichten groote diensten be- 
wezen heeft. Het heeft een goede classificatie der elementen gegeven ; 
het heeft geleid tot vaststelling of verbetering van sommige atoom- 
gewichten en het heeft gediend en kan verder dienen tot bepaling 
van de eigenschappen van nog te ontdekken elementen. Eindelijk is, 
volgens een opmerking van würtz , het uit de samenstelling van 
mendelejeff gebleken feit , dat de hoofdeigenschappen der elementen 
functiën zijn van hunne atoomgewichten , een krachtig bewijs voor de 
deugdelijkheid der grondslagen, waarop de tegenwoordige atoomgewichts- 
bepalingen berusten. De betrekkingen , waarvan sprake is , komen alleen 
voor den dag , wanneer men het tegenwoordige stelsel der atoomge- 
wichten gebruikt , maar zij blijven geheel of grootendeels verborgen , 
wanneer men ze uit de vroeger aangenomen getallen wil afleiden. 
Terwijl het genoemde stelsel dus op belangrijke resultaten wijzen 
kan , leidt het als van zelf nog tot verder reikende beschouwingen , 
die evenwel geheel in het gebied der hypothesen voeren. Het geldt 
de vraag over het al of niet samengesteld zijn der grondstoffen. Deze 
vraag is geen nieuwe: zij heeft zich al spoedig aan den menschelijken 
geest opgedrongen. Zonder te spreken van de meeningen der schei- 
kundigen uit de vroegere perioden , wier opvatting van het begrip 
element dikwijls aanzienlijk van de latere verschilde , kan worden 
herinnerd, hoe reeds lavoisier, de grondlegger der weten schappelijke 
scheikunde, onderscheid maakte tusschen die stoffen, welke men ele- 
