EEN BEZWAAR TEGEN DE LIJKVERBRANDING. 
Ieder georganiseerd wezen — de mensch niet uitgesloten — bestaat 
ter laatste instantie uit een zeker aantal grondstoffen , als daar zijn : 
koolstof, zuurstof, stikstof, waterstof, zwavel, phosphorus, calcium enz. 
Na zijn dood vormen deze verschillende verbindingen , als water , kool- 
zuur , ammonia , zwavelwaterstofgas enz. ; terwijl de meerdere of mindere 
snelheid, waarmede die vorming plaats heeft, afhangt van verschillende 
omstandigheden , van vochtigheid , temperatuur en van het al of niet 
aanwezig zijn van bacteriën. Zijn de weeke deelen ontbonden dan blijven 
er hoofdzakelijk koolzure en phosphorzure zouten over. Al deze ver- 
bindingen treden in de natuur voedend op. Sommige gassen voeden 
de planten; de zouten worden of door den wind verstrooid, of, als 
dit eenig vrij zuur , koolzuur bij voorbeeld , bevat , in water opgelost. 
Zoo keert ten slotte de stof, die de dieren tijdens hun bestaan aan 
de plantenwereld ontleenden , terug tot de aarde , en dient zij opnieuw 
om planten te voeden. De levende wezens verbruiken zoo doende niet 
slechts de materialen , waaruit hunne voorgangers waren opgebouwd 
maar zelfs die, welke van de samenstelling van laatstgenoemden deel 
uitmaakten. Wij voeden ons door middel van gewassen en dieren 
van vroegere dagen ; wij zelven op onze beurt zullen bijdragen tot 
de lichamelijke vorming van wie na ons komen. 
Wel is waar vertragen wij dezen cirkelloop der natuur door onze 
dooden te begraven ; maar dit kan dan ook niets anders ten gevolge 
hebben dan dat wij dien loop vertragen. De grondstoffen , waaruit 
wij zijn opgebouwd , gaan even goed over in het water en zullen de 
planten voeden zoowel als de dieren, die van die planten leven. Toch 
heeft voor de nu levenden dit begraven zijne bezwaren. In de steden , 
bij voorbeeld, kan het water, dat met organische stoffen bezwangerd 
de riolen bereikt , ziekte-kiemen in onze woningen brengen. Bereikt 
het putten , dan vergiftigt het hen , die van het besmette water drin- 
