244 
DE PHOTOGKAPHTE DEK. STEKKEN. 
werking van het deel des hemels , dat men afnemen wil. Daarbij wordt de 
kijker telkens slechts zooveel verplaatst dat het , voor hem die de af- 
beelding met het bloote oog beschouwt , niet anders is of de drie vlekjes 
zijn één. Alleen door een vergrootglas ziet men , dat er werkelijk drie 
zijn. Men heeft bevonden , dat als men op deze wijze handelde men 
in een bepaalden tijd de beelden van een veel grooter aantal zwakke 
sterren afnam , dan wanneer men den geheelen tijd besteedde met de 
gevoelige plaat in onveranderden stand bloottestellen. Dit is eenvou- 
dig daaraan toeteschrijven , dat de weinig heldere sterren op de plaat 
slechts een vlekje voortbrengen van weinige honderste deelen van 
millimeters middellijn; één zoo'n vlekje zal op de afbeelding als die 
met het bloote oog wordt beschouwd, zeker daaraan ontsnappen. Deze 
wijze van doen levert nog een nader voordeel op. Als in die streek 
van den hemel een klein planeetje zich ophoudt , zal het zich dadelijk 
verraden , doordien , tengevolge van zijn eigen beweging , het een drie- 
hoekje zal afteekenen , dat in vorm van de andere verschilt. De heer 
mouchez heeft door berekening gevonden , dat een planeet , driemaal 
zoo ver van ons verwijderd als Neptunus , door drie achtereenvolgende 
afnemingen , die elk een uur duren , dadelijk zal zijn te herkennen. 
De eigen beweging van Neptunus zelf zou groot genoeg zijn om te 
maken , dat deze planeet in een half uur de drie hoekpunten van een 
driehoek afteekende, wiens vorm van dien der door de vaste sterren 
afgeteekende op het eerste gezicht zou verschillen. Het eenige , maar niet 
gering te schatten bezwaar tegen deze handelwijze is, dat het van 
den waarnemer bovenmenschelijke inspanning vordert om het instru- 
ment gedurende drie achtereenvolgende uren voortdurend op dezelfde 
plek des hemels gericht te houden. De heer mouchez zint dan ook 
op een middel om daaraan te gemoet te komen en meent dat te zullen 
vinden in eene vergrooting van het objectief. 
V. D. V. 
