OVER. DEN OORSPRONG DER CONTINENTEN. 
273 
bleven — eene hypothese , die reeds door den bekenden amerikaanschen 
geoloog Dana aangenomen werd en onder de jongere natuuronderzoekers 
als GEiKiE 1 , wallace 2 en anderen vele aanhangers telt. 
Aan onze belofte , reeds in ons vorig opstel gedaan , willen wij nu 
voldoen en trachten onze lezers eenigszins uitvoeriger dan wij toen 
konden doen , met deze belangrijke npiaestie bekend te maken. 
De reeds genoemde natuuronderzoekers putten hunne argumenten , 
die hen tot het aannemen dezer hypothese deden besluiten , voorna- 
melijk uit de samenstelling der sedimentaire gesteenten , die aan den 
opbouw der vaste landen deelnemen en der afzettingen , die op den 
bodem der diepzee worden aangetroffen. 
Alleen dan toch kan de hypothese van de voortdurende plaats- 
verandering der continenten eenige waarschijnlijkheid bezitten , wanneer 
wij aan den eenen kant onder de bekende sedimentaire gesteenten , 
die den bodem onzer vaste landen samenstellen , er eenige kunnen 
aanwijzen, die ongetwijfeld op den bodem van eene zeer diepe zee 
gevormd zijn en wanneer aan den anderen kant in het midden van 
den oceaan eilanden worden aangetroffen , aan de vorming van wier 
bodem oudere sedimentaire gesteenten deelnemen en welke dus als 
overblijfsels van verzonken continenten beschouwd kunnen worden. 
De talrijke in de laatste jaren gedane onderzoekingen van den zee- 
bodem hebben ons nu echter geleerd 3 , dat het materiaal, dat door de 
rivieren in de zee wordt geworpen , voor het grootste gedeelte slechts 
op een betrekkelijk korten afstand van de kust (50 tot 100 mijlen) 
bezinkt , terwijl een zeer klein gedeelte , nl. het fijnst verdeelde mate- 
riaal , nog verder in zee wordt gevoerd. Een grooteren afstand dan 150 tot 
300 Engelsche mijlen van de kust schijnen de door verweering gevormde 
producten van het land niet te bereiken , doch worden hier vervangen 
door de op den bodem gezonken , uiterst kleine , schalen van de in 
1 Prof. ARCHiBALD geikie : Geographical evolution. (Proceedings of the Royal Society , 1879 
p. 426) en Textbook of Geology , London 1882. 
2 Alfred russell wallace: Island life. Londen 1880, blz. 81 — 102. 
3 Zie vooral de belangrijke verbandeling van joiin murray en a. renard (Notiee sur 
la classification , la mode de formation et la distribution géographique des sédiments de 
mer profoude. Buil. Mus. Roy. Hist. Nat. Belg. 1884. t. III p. 25 — 62), waarin de 
resultaten van de Challcnger-expeditie in het kort worden medegedeeld. 
