OVER DEN OORSPRONG DER CONTINENTEN. 
277 
uit het veelvuldig voorkomen in de bovenste lagen der genoemde 
roode diepzeeklei van tanden van haaien , die in de tertiaire periode 
geleefd hebben , moet besluiten , dat deze vorming slechts uiterst lang- 
zaam in dikte toeneemt en dat dus zeer dunne tusschen dikke kalk- 
steen-afzettingen liggende kleilagen , die wij in enkele formaties aan- 
treffen , zeer goed voor diepzee vormingen kunnen aangezien worden , 
die een enormen tijd voor hunne vorming noodig gehad hebben. 
Wanneer wij echter bedenken , dat juist de uiterst langzame 
diktetoename der diepzeeafzettingen , welke vooral de diepzeeklei ken- 
merkt en die ook door murray geconstateerd werd , voor den enormen 
ouderdom der zeebekkens pleit, dan getuigen de overal over onze 
continenten verspreide sedimentaire gesteenten , zoolang nog geene 
voldoende bewijzen voor de volkomen overeenkomst met het , den 
bodem der diepzee bedekkende , slib gegeven zijn , voor den enormen 
ouderdom der tegenwoordige continenten en zeebekkens. 
Een gewichtig argument ten gunste van deze hypothese kan ook het 
bekende feit genoemd worden, dat in talrijke landstreken uit alle tijd- 
perken van de geschiedenis der aarde — zelfs uit het kryt — afzettingen 
bekend zijn , die planten en dieren bevatten , welke ongetwijfeld in 
zoet water of op het land geleefd hebben. Hoewel men uit de cam- 
brische lagen — de oudste afzettingen — nog in het geheel geene over- 
blijfsels van landplanten kent , en uit de silurische formatie slechts zeer 
weinige , toch kan men uit de toenmaals gevormde zandsteensoorten , 
conglomeraten en andere gesteenten , gelijk wij zooeven zagen , tot de 
aanwezigheid in deze perioden van uitgebreide landmassa’s besluiten. 
Wanneer wij nu ten slotte nog bedenken, dat op geen enkel ver 
van het vasteland gelegen eiland palaeozoische of mesozoische afzettingen 
ontdekt zijn 1 — hetgeen ongetwijfeld het geval moest zijn , als in 
die perioden continenten aanwezig zijn geweest op plaatsen , die 
tegenwoordig door den onpeilbaren oceaan worden ingenomen — dan 
kan er bijna niet aan getwijfeld worden of de continenten hebben van 
de oudste perioden af steeds dezelfde plaatsen op de aardoppervlakte ingenomen. 
Reeds in ons vorige opstel wezen wij er op , dat de vastelanden zich 
meestal nog een eind ver onder het zeeoppervlak uitstrekken en op deze 
1 Nieuw Zeeland maakt hier eene uitzondering op. Dit eilaud wordt echter door een 
uitgestrekte onderzeesche landtong met Australië verbonden en maakte dus zeer waar- 
schijnlijk in een vroegere periode van het groote Australische continent een deel uit. 
20 
