282 
WAT MEN IN VIJF SEKONDEN DROOMEN KAN. 
op de prefectuur van X; wij gingen eene fantastische rekening na, 
waarbij wij eenheden optelden , die zeker niet gelijksoortig waren. 
Een geëmployeerde zet zich bij ons neer , met de ellebogen op de 
tafel. Ik zie op en zeg : gij hebt de soep vergeten ! Neen , neen , — 
antwoordt hij — volg mij ! — Wij gingen te samen heen , liepen lange 
corridors door , en ik bevond mij op de binnenplaats van het collége , 
waar ik ben opgevoed. Mijn geleider ging in een mij welbekenden 
vleugel van het gebouw, van waar men naar de schoollokalen klom. 
Onder den trap wees hij mij een fornuis , waarop een oesterschelp met 
iets wits er in. Maar, — zeg ik nu, — gij hebt de groenten vergeten! 
Ga daarom naar den portier aan ’t einde der binnenplaats ; gij zult 
daar de groenten op een tafel vinden. Ik wachtte lang ; eindelijk zag 
ik mijn metgezel , die teekens tegen mij maakte om mij te kennen te 
geven dat hij niets had gevonden. Maar het is links , riep ik hem toe. 
En werkelijk zag ik hem weldra met een enormen kool de plaats over- 
steken. Ik haalde mijn mes uit den zak, maar op het oogenblik dat 
ik de kool begon te snijden werd ik wakker door het geluid van een 
kop met bouillon , dien eene dienstbode wat hard neerzette op het mar- 
meren blad van mijn nachttafeltje. Het schijnt mij duidelijk dat het 
denkbeeld van soep mij is ingegeven door den reuk , op het oogenblik , 
waarop de deur van mijn slaapkamer open ging ; de geur der bouillon 
nu heeft hoogstens vijf sekonden noodig gehad om tot aan het bed 
te komen.” 
Het is zeer mogelijk. Doch ik kan een ander geval mededeelen , in 
’t welk de tijd , dien de droom duurde , niet bij gissing bepaald , maar 
werkelijk gemeten is. 
»Ik was op reis” — dus luidt het verhaal, — »en had in mijn 
hotel des avonds bij het naar bed gaan bevolen mij ’s morgens ten 
7 uur te wekken. Gelijk mij in zulke gevallen doorgaans gebeurt, 
werd ik vóór dien tijd van zelf wakker en zie op mijn horloge. Het 
wees precies zeven uur. Een oogenblik daarna stap ik het bed uit , 
maar bevind mij nu op eens , aangekleed en wel , op een verbazend 
langen zolder. Dit verwonderde mij echter volstrekt niet; men weet 
trouwens dat in den droomenden toestand het nil admirari veelal (niet 
altijd) regel is. Maar dit begreep ik , dat ik naar beneden moest trachten 
te komen. Ik loop den ganschen langen zolder over en vind eindelijk 
een deur. Maar deze brengt mij op een anderen even grooten zolder, 
en ik zoek ook daar te vergeefs naar een trap. Wel vind ik ten laatste 
een deur , doch deze geeft weer toegang tot een derden zolder , van 
