• DE DRUIFLUIS. 
DOOR 
R. E DE HAAN. 
Toen de twaalf mannen, die mozes had uitgezonden om het land 
Kana&n te bespieden , in de legerplaats waren teruggekeerd en den 
lof verkondigden van het land » overvloeiende van melk en honig,” 
moest o. a. een tros druiven getuigenis afleggen van de waarheid 
hunner woorden. 
Zoo werd dus reeds in dien tijd het land als gezegend beschouwd, 
waar de wijnstok welig tiert, en dit oordeel staat na veertig eeuwen 
nog ongewijzigd daar. 
Hiervoor zijn twee redenen aan- te voeren. Vooreerst het feit, dat 
de wijnstok de vertegenwoordiger is van een mild klimaat. He noorder- 
zon toch stooft zijne vruchten niet rijp. Waar hij tiert, is ook het 
rijk der nevelen verre. In zijn vaderland baden zich veld en bosch in 
licht en kleur , en dezelfde zon , die de druif koestert , doet tevens 
meerdere oogsten rijpen. Zoo is de wijnstok het zinnebeeld en de be- 
geleider van weelde en overvloed, van dartelen lust en onbezorgde 
vroolijkheid. 
He andere reden, door ons bedoeld, is hierin gelegen, dat de wijn- 
stok de edelste is van alle kultuurgewassen en reeds door zich zelf 
de rijke bron van ’s lands welvaart. Uit zijn vrucht wordt het edele 
vocht geperst, dat schier eene levensbehoefte van den mensch is ge- 
worden. Wat toch was diens bestaan zonder het gegiste druivennat, 
21 
