286 
DE DRUIFLUIS. 
den wijn? De wijn laaft den kranke, bemoedigt den mistroostige en 
prikkelt tot de edelste daden. Hij verleent welsprekendheid aan den 
opgeheven beker en is van vriendschapsbonden de bezegelaar. Hij roept 
de muzen op en is de tweelingzuster der min. 
»Wir können vieler Ding entbehren , 
Und dies und jenes nicht begehren; 
Doch werden wenig Manner sein , 
Die Weiber hassen und den Wein.” 
Von hagedorn was niet de eerste poëet, die den lof van het 
druivensap bezong. Ook zal hij niet de laatste zijn. Tal van dichters 
wonden den wijn eenen krans en nog zijn ze niet uitgezongen. 
»Ich preise lebenslang den Wein, 
Er lindert alle Sorg und Pein, 
Er kann Melancholie verjagen.” 
»Der edle Wein behagt mir basz, 
Dem Wasser schwur ich steten Hasz, 
Schon Mancher ist darin ersoffen. 
Das Wasser ist ganz ungesund ; 
Beim Wein ist Lieb’ und Lust zu hoffen, 
Der Wein erfrischet Herz und Mund.” 
Zoo jubelde eens moscherosch , en de oolijke claudius was van 
gelijke meening. De oude matthias is echter van zekere kieskeurigheid 
niet vrij te pleiten, wanneer hij slechts dien beker met klimop om- 
kranst, die gevuld is met het sap van den Rijndruif alleen. Thüringen , 
meent hij , brengt wel is waar een gewas voort , dat op wijn gelijkt, maar 
»Ist’s aber nicht, man kann dabei nicht singen, 
Dabei nicht fröhlich sein.” 
Evenmin komt de wijn 
»aus Ungarn, noch aus Polen. 
Noch wo man franzmann’sch spricht.” 
De auteur der Wansbccher Boten moge elders een veilige gids zijn, 
hier zeker gaat hij, zelfs als poëet, al te bar door dik en dun. 
Evenmin volgen wij hem , als hij ons alleen daar natuurschoon 
wil doen aanschouwen , waar de wingerd-arabesken niet ontbreken. 
»Viele Berge. . . . 
Sind, wie die weiland Krater, faule Bauche, 
Und nicht der Stelle werth.” 
