DE DRUIFLU1S. 
289 
ons schaars meer gegund. Onze wijnhandelaren hebben dan niet meer 
van noode eenen drinkbaren wijn te » ontwikkelen.” 
Wat toch is het geval met een door de Phylloxera bezochten wijn- 
berg ? In ’t eerste jaar begint de struik te kwijnen , de bladeren worden 
geel en sterven vroeg af; de druiven worden nog wel rijp, maar het 
vocht is zuur en mist allen geur. Uit zulke vruchten laat zich bezwaar- 
lijk een goede wijn bereiden. Eerst in het tweede jaar rijpt ook de 
druif niet meer en na korten tijd is de boom zelf bezweken. 
Wij willen thans de natuurlijke geschiedenis van de druifluis eenigs- 
zins uitvoeriger nagaan ; de bijgevoegde afbeeldingen zullen hierbij , 
naar ik vertrouw, goede diensten bewijzen. 
De Phylloxera behoort tot de klasse der insekten , alzoo tot eene dier- 
groep , die zich door eene buitengemeene verscheidenheid van vormen , 
tevens door eene groote verscheidenheid van soorten en individuen 
kenmerkt. 
Dat de insekten gelede dieren zijn, wier lichaam in drie deelen is 
verdeeld, die den naam dragen van kop , borststuk en achterlijf; dat 
aan dat borststuk drie paar pooten zijn gehecht en soms een of twee 
paar vleugels ; dat zich aan den kop de monddeelen , de oogen en sprieten 
bevinden ; dat het zenuwstelsel bestaat uit eene rij hnoopen ; dat de 
ademhaling geschiedt door luchtbuizen en de bloedsomloop lacunair is, 
deze en nog andere bijzonderheden in den bouw en de verrichtingen 
der insekten mogen wij als bekend veronderstellen. 
Wij herinneren er hier nog slechts aan , dat de monddeelen in zeer 
ge wijzigden vorm voorkomen , al naardat zij tot hauwen of tot steken 
en zuigen moeten dienen ; maar , dat men steeds daarbij onderscheidt 
eene bovenlip , een paar bovenkaken en twee paar onderkaken . Het onderste 
paar onderkaken is altijd saam vergroeid en voert den naam van 
onderlip. 
De Phylloxera behoort verder tot die ondergroep of orde der 
insekten , aan welke men den min passenden naam gaf van halfvleuge- 
ligen. Yelen n. 1. hebben 2 paar vleugels, waarvan de voorsten half 
lederachtig en half vliezig zijn ; dit is het geval bij de tuinwantsen 
en waterwantsen. Een groot aantal halfvleugelige insekten mist dit 
kenmerk; bij dezen zijn de achtervleugels öf gelijk aan de voorvleugels , 
d. w. z. beide paren zijn vliezig , öf de voorste vleugels zijn over hunne 
geheele lengte homogeen , ofschoon dan ook min of meer lederachtig. 
Tot deze groep behooren de cicaden en de Surinaamsche lantarendrager, 
