DE DltUIFLUIS. 
291 
vormige uitwassen verkrijgen , week worden en afrotten. Immers , het 
organische voedsel, dat voor den groei van den wortel was bestemd, 
werd door de Phylloxera tot zich getrokken. Het plantendeel , ge- 
stoord in zijne functie , de bezorging van anorganisch voedsel uit den 
bodem , sleept met zijn eigen ondergang tevens dien van de geheele 
plant mede , — en , gelijk van zelf spreekt , ook de moordenaar ont- 
vangt loon naar werk. 
In den winter verkeert de Phylloxera in een staat van verdooving. 
Onbewegelijk zitten de druifluisjes in dit jaargetijde in grooten getale 
op de dikkere, oude wortels bijeen, zonder deze evenwel thans eenig 
nadeel te berokkenen. De kleur der dieren is bruinachtig geel, en 
het lichaam plat. 
Tegen het voorjaar vervellen ze en erlangen daardoor eene meer 
heldergele kleur ; zij verlaten nu hun winterkwartier en verhuizen 
naar de jongere wortels en de nieuw aangelegde wortelvezels , om 
deze weeke deelen te doorboren en zich met derzelver sap te voeden. 
Maar nu ook vertoonen zich al spoedig de straks genoemde opzwel- 
lingen, die vooral daar, waar de Phyloxera’s in groot aantal bijeen 
zijn, groote afmetingen kunnen bereiken. Yan nu aan zetten de 
luizen haar verwoestingen tot op de dikkere en dikste wortels voort. 
Ja, men vindt zelfs enkele malen groote scholen dier dieren op den 
stam, ettelijke centimeters boven den grond. 
Intusschen hebben zij zich voortgeplant en wel zonder paring , want 
de Phylloxera’s bestaan in dezen tijd uit enkel vrouwelijke individuen. 
Deze wijze van voortplanting noemt men parthenogenesis , d. i. maagdelijlce 
geboorte. Hetzelfde verschijnsel treffen wij ook aan bij de bladluizen , 
met welke dieren de druifluizen de grootste overeenkomst bezitten. 
De bladluizen worden in den winter nl. vertegenwoordigd door eieren , 
z. g. wintereieren. Uit deze komen in het voorjaar ongevleugelde 
wijfjes te voorschijn, die zich zonder paring — want mannetjes zijn 
er nog niet — sterk vermenigvuldigen , tot 30 generatiën toe. Eerst 
in den herfst worden er mannetjes geboren, terwijl de nu ontstane 
wijfjes gevleugeld zijn. Thans heeft er paring plaats ; de mannetjes 
verdwijnen, de wijfjes leggen de straks genoemde wintereieren en 
de cyclus begint opnieuw. 
Niet anders is het bij de Phylloxera’s. Het overvloedige voedsel 
heeft den dieren intusschen goed gedaan. Terwijl de overwinterende 
individuen mikroskopisch klein waren, bereiken de voorjaarsdieren 
