294 
DE DRUIFLUIS. 
zou zulks ook eene enkele maal zijn opgemerkt, maar indien deze 
waarneming juist is, behoort zij toch tot de op zich zelf staande feiten. 
Dit verschil in levenswijze noopte enkele geleerden tot het onder- 
scheiden van twee variëteiten , de Phylloxera vastatrix radicicola en de 
Phylloxera vastatrix gallicola. 
Yan waar het opmerkelijk verschijnsel, dat de druifluis zoo plotse- 
ling in Europa is verschenen? Aanvankelijk meende men, dat de 
Phylloxera hier immer had thuis behoord , maar eerst werd op- 
gemerkt, nadat zij begonnen was in grooten getale op te treden en 
door hare verwoestingen de opmerkzaamheid te trekken. Deze meening 
werd gesteund door het feit , dat het geslacht Phylloxera werkelijk 
in Europa inheemsch is. 
Reeds sedert geruimen tijd toch kende men de Phylloxera Quercus 
Fonsc. , die op de onderzijde der eikenbladen leeft en daar roode vlekken 
veroorzaakt. Te bevreemden evenwel zou het zijn , dat de Phylloxera 
jaren, misschien eeuwen lang den wijnstok ongestoord zou hebben 
gelaten , om zich plotseling zoodanig te vermenigvuldigen , dat hare 
aanwezigheid eerst daardoor werd aangetoond. 
Later bleek het , dat deze , op zich zelf reeds ongerijmde meening 
moest worden verlaten , om plaats te maken voor deze : de Phylloxera 
behoort tehuis in de landen ten oosten van het Noord-Amerikaansche 
Rotsgebergte; zij werd met Amerikaansche druivenstruiken tusschen 
de jaren 1850 en 1860 in Europa ingevoerd. Planchon wees in 1868 
dit dier aan als den verwoester der Fransche wijnbergen en gaf het 
den naam van Phylloxera vastatrix. 
Nog eene andere dwaling is verbonden aan de geschiedenis der 
druifluis. Is deze de oorzaak der ziekte van den wijnstok of nestelen 
zich de dieren op den , reeds tengevolge van andere agentiën , ziek 
geworden boom ? Al dadelijk , in den aanvang der beweging , die de 
verschijning der druifluis opwekte , waren er wetenschappelijke mannen , 
die dit dier niet als oorzaak der ziekte , maar als gevolg van dat 
euvel beschouwden. 
Volgens Dr. signoret moet de »pourriture des racines” worden 
toegeschreven aan droogte , slechte wijze van bebouwing en slechte 
kwaliteit der aangetaste wijnbergen. Overal , zegt hij , heeft de ziekte 
het ergst gewoed »ou les terrains sont siliceux et caillouteux”. 
Onze groote entomoloog snellen van vollenhoven , die in den 
jaargang 1872 van het Album der Natuur een artikel schreef over »de 
