302 
SCHETS DER RESPIRATIE-THEORIE. 
deze verhandeling door ons ontwikkeld. Zulke wijzigingen van aanvan- 
kelijk opgevatte denkbeelden kosten niets aan hen , die de waarheid 
slechts om haarzelfs wille zoeken , zonder andere begeerte dan haar 
te vinden. Overigens gelooven wij niet ver van het tijdstip verwijderd 
te zijn , dat , na alle onzekerheid uitgesloten te hebben , de respiratie- 
theorie niets meer te wenschen zal overlaten.” 
Met al die goede verwachtingen was de respiratie-theorie toch nog 
slechts in hare geboorte. Vooral de twijfel, dien lavoisier en seguin 
in het slot hunner verhandeling uitdrukten omtrent den zetel der 
koolzuur-vorming , geraakte min of meer op den achtergrond en werd 
eerst eene halve eeuw later voor goed uit het vergeethoek te voor- 
schijn gehaald. 
De Académie des Sciences kende aan de proefnemingen van lavoisier , 
op grond van welke hij de respiratie met eene verbranding identifi- 
ceerde, geen voldoende bewijskracht toe en maakte het vraagstuk 
daarom tot het onderwerp eener prijsvraag. Twee natuurkundigen, 
dulong en despretz , stelden daarop elk een onderzoek in , welks uit- 
komsten aan de theorie van lavoisier een krachtigen steun verleenden. 
Dulong berekende de hoeveelheid warmte , die ontwikkeld zou worden , 
wanneer de in een zeker tijdsverloop ingeademde zuurstof gebruikt 
werd om koolstof te verbranden tot koolzuur en waterstof tot water. 
Hij onderzocht voorts , hoeveel warmte in het dierlijk lichaam ont- 
wikkeld moet worden om zijne standvastige temperatuur te handhaven 
te midden van eene omgeving van lagere temperatuur. De uitkomsten 
van beide berekeningen stemden zoo goed overeen , dat de scheikundige 
verbindingswarmte der verbruikte zuurstof ook quantitatief volkomen 
rekenschap scheen te geven van de bestaande dierlijke warmte. De 
groote LiEBiG zette de kroon op de theorie , door in het bloed nader 
de bestanddeelen aan te wijzen , die de koolstof en de waterstof leverden , 
welke tot de verbranding bestemd waren. Volgens hem waren het de 
koolhydraten van ons voedsel , die , in het bloed als suiker opgelost , 
door de ingeademde zuurstof verbrand werden , waarom hij deze kool- 
hydraten de respiratorische voedingsstoffen noemde ; terwijl eene geheel 
andere categorie van voedingsstoffen , nl. de eiwitstoffen , bestemd waren 
tot herstel van bestaande en vorming van nieuwe weefsels en dus op 
den naam van plastische voedingsstoffen aanspraak hadden. Als de plaats , 
waar de verbranding geschiedde , werden de longen aangewezen. 
Resumeeren wij het voorgaande , dan was de stand der respiratie- 
theorie deze : de in het bloed opgeloste voedingsstoffen zijn van tweeërlei 
