SCHETS DER RESPIRATIE-THEORIE. 
305 
uit arterieel als uit veneus bloed , èn koolzuur èn zuurstof af te zonderen. 
Tevens vond hij , dat in het veneuze bloed , in verhouding tot de 
zuurstof, meer koolzuur voorhanden was dan in het arterieele. »Daar 
nu,” zegt hij, »de verhouding van het koolzuur tot de zuurstof in 
de beide bloedsoorten niet dezelfde is , zoo kan de grootere hoeveel- 
heid koolzuur in het veneuze bloed slechts daarvan het gevolg zijn, 
dat deze gassoort gedurende de circulatie öf in het bloed gevormd, 
of er door geabsorbeerd wordt. . . . Mijne proefnemingen maken het 
zeer waarschijnlijk , dat de ingeademde zuurstof in de longen wordt 
geabsorbeerd en door het bloed in het lichaam wordt rondgevoerd , 
zoodat het in de zoogenoemde capillaire vaten tot eene oxydatie en 
waarschijnlijk tot vorming van koolzuur dient.” 
Latere onderzoekingen , volgens veel nauwkeuriger methoden dan 
waarvan magnus zich bediend had, bevestigden het door hem ver- 
kregen resultaat. Hoewel , vooral wat het veneuze bloed betreft , het 
gehalte aan zuurstof en ook aan koolzuur aanzienlijk verschilt naar 
de vaatprovincie , uit welke het bloed afkomstig is, geldt toch als 
algemeene regel , dat het veneuze bloed absoluut armer is aan zuur- 
stof en rijker aan koolzuur dan het arterieele bloed. Een onderzoek 
op hondebloed gaf bijv. in het arterieele bloed , als gemiddelde : 22,6 pet. 
(volumen) zuurstof, herleid tot eene temperatuur van 0° en 76 cM. 
kwik-drukking ; in het veneuze bloed gemiddeld 11,9 pet. zuurstof; 
aan koolzuur 34,3 pet. in het arterieele en 45,3 pet. in het veneuze bloed. 
Het vraagstuk van de localisatie der warmte-ontwikkeling staat ook 
in verband met de vraag , welk bloed eene hoogere temperatuur heeft , 
het arterieele of het veneuze. De oplossing dezer vraag was met groote 
technische moeilijkheden verbonden ; van daar de tegenstrijdige uit- 
komsten , die verschillende waarnemers verkregen. Na utvoisiER vielen 
de meeste waarnemingen in dien zin uit, dat men aan het arterieele 
bloed eene hoogere temperatuur scheen te moeten toekennen dan aan 
het veneuze ; eene aannemelijke uitkomst , in verband met de locali- 
satie der verbranding in de longen , waar de verandering van veneus 
in arterieel bloed plaats heeft. Onder de nauwkeurige onderzoekingen 
van eenig belang , die met deze opvatting in strijd kwamen , behooren 
die van georg liebig, den zoon van den beroemden scheikundige. Vol- 
komen afdoende waren daarna de onderzoekingen over de temperatuur- 
topographie in het vaatstelsel van den grooten meester in het physio- 
logisch experiment, claude bernard, waaruit bleek, dat het in de 
capillair en der weefsels gevormde veneuze bloed warmer is dan het 
