312 
DE WAPENS DER VISSCHEN. 
op den bodem zinkt. Maar niet alleen in den strijd onder elkaar, 
ook in het gevecht tegen andere dieren toonen de Stekelbaarzen een 
buitengewone onverschrokkenheid en volharding. • Terwijl zij met uit- 
gespreide stekels in alle richtingen rondzwemmen , schijnen zij van 
de degelijkheid hunner wapens overtuigd ; voorzichtig bewegen zij zich 
om een baars, een snoek of een andere roofvisch. Wel hapt zulk een 
reus eens naar den dwerg , maar heeft hij met de scherpe stekels 
kennis gemaakt, dan laat hij hem spoedig weder vrij. Heincke zag 
eens een gevecht tusschen een Stekelbaars en een Steurgarnaal of 
Steurkrab ( Palaemon Squilla) , dat een half uur duurde. Beiden hielden 
elkaar vast en trokken elkaar heen en weêr, de visch met de tanden, 
de krab met de scharen. Woedend wentelden zij om en om, lieten 
elkaar los , hielden een poosje rust , grepen elkaar op nieuw aan , tot 
ten slotte de een den ander in het rustig bezit liet van het hoekje, 
dat zij in het aquarium hadden in bezit genomen. Niet zelden kan men 
bij Stekelbaarzen afgebroken stekels of de likteekenen van wonden 
vinden , als zoovele bewijzen van den verbitterden strijd , dien zij ge- 
voerd hebben. 
Berucht om zijn stekels is de Pieterman ( Tracliinus vipera ), die 
aan de kusten der Noordzee menigvuldig voorkomt. De eerste rugvin 
bestaat uit eenige weinige scherpe stekels , onderling door een dubbel 
vlies verbonden. Met deze stekels brengt de visch zeer pijnlijke wonden 
toe. Zijn de stekels in een vinger b. v. doorgedrongen , dan zwelt 
deze , vervolgens de hand en ten slotte de geheele arm. Eerst na 
2 of 3 dagen wordt de pijn minder ; men beweert , dat in enkele 
gevallen amputatie van het gekwetste lid noodig is geweest. De vrees 
van onze visschers voor dien visch is dus zeer gewettigd. In Frank- 
rijk staat de politie den verkoop van dezen om zijn smakelijk vleesch 
zeer gewilden visch slechts dan toe, wanneer de eerste rugvin is 
afgesneden, en in Spanje wordt de visscher, die den visch met de 
rugvin ter markt brengt, streng gestraft. De meening, alsof men niet aan 
eenig vergift te denken heeft , heeft , door nieuwe onderzoekingen van 
den jongsten tijd, eene wijziging ondergaan. Men heeft werkelijk gif- 
toestellen gevonden, die met die der slangen overeenstemmen, en 
eene groeve aan de rugstekels , waarlangs een door den visch afge- 
scheiden giftig slijm in de wonde gevoerd wordt. Nog duidelijker is 
een giftoestel aangetoond bij het geslacht Synanceia dat, gelijk 
de Stekelbaarzen , tot de familie der Schild wangige Yisschen behoort. 
Deze dieren bezitten werkelijke gif stekels. Onder de dikke huid , die 
