OVER DE OORZAAK DER INTERGLACIALE PERIODEN. 
319 
en stroomt door de rivieren er weêr in terug. Vermeerdering van de 
absolute hoeveelheid water op aarde heeft dus daardoor niet plaats , 
wel meer actieve circulatie van het aanwezige water. Alleen als de 
vastelanden gesloten bakken waren met onvoldoenden afvoer (zooals 
b. v. Bohemen of de Rhijngau of de centrale staten en gebieden van 
N. Amerika beoosten het Rotsgebergte bij veel vermeerderden regen 
zouden zijn) zouden zij door regen enz. kunnen onderloopen. 
De theorie van falb komt hierop neêr. Er is een periode van 10500 
jaren (vooral niet te verwarren met die van de praecessie der nacht- 
eveningspunten , die langer is 1 , in welke de maxima en minima van 
atmospherischen neêrslag zich geregeld (ofschoon niet altijd met 
dezelfde intensiteit) herhalen (vergelijk r. falb , das Wetter und der 
Mond , Wien 1887). Na dezen tijd valt namelijk de grootste nabijheid 
der aarde tot de zon (perihelium) op den 21 Maart of 23 Sept. 
(tegenwoordig valt die in December) , waardoor de atmospherische 
vloeden aanmerkelijk in hoogte toenemen, hetgeen een versnelling 
van den kringloop der groote tegenovergestelde luchtstroomen en een 
vermeerdering van den nederslag ten gevolge heeft. Midden in zulk 
een periode van 10500 jaren vallen de minima van atmospherischen 
neêrslag. De maxima vallen samen met het midden der ijstijden, de 
minima met het midden der interglaciale perioden. De overgang is 
natuurlijk trapsgewijze en langzaam. 
Deze maxima of minima vallen (alleen de laatste en eerstvolgende 
duizendtallen van jaren in aanmerking nemende) op de volgende jaren : 
Maximum. . . . 14600 jaren v. Chr. (voorlaatste ijstijd). 
Minimum .... 9350 jaren v. Chr. (interglaciale periode). 
Maximum. . . . 4100 jaren v. Chr. (laatste ijstijd). 
Minimum .... 1150 jaren na Chr. (midden der tegenwoordige interglaciale periode). 
Maximum. . . . 6400 jaren na Chr. (eerstvolgende ijstijd). 
Deze bespiegelingen hebben groote waarde voor de prehistorische 
anthropologie , daar zij veroorloven chronologische besluiten omtrent 
de oudste menschheid te trekken. Zoo valt het eerste met zekerheid 
bekende optreden van den mensch in Europa tusschen den laatsten 
1 De tijd, waarin elk der snijpunten van den evenaar en de ecliptica een vollen cirkel 
doorloopt, bedraagt namentlijk 25796 jaar. Daardoor verplaatsten zich de nachtevenings- 
punten 50". 24 hoogs in een jaar langs den evenaar. Het perihelium echter verplaatst zich 
langs de ecliptica 12" in een jaar zóó, dat het jaarlijks ruim 62" nader bij een der 
nachteveningspunten komt. Om dus van het eene nachteveningspunt in het andere te 
komen, d. w. z. 180° te doorloopen, heeft het 10500 jaren noodig. 
