324 
DE LUCHT IN GROTTEN. 
leggen ; deze blijven daarin vele jaren zoo frisch alsof zij nieuw waren , 
uitgezonderd daar waar zij met vochtige vingers zijn aangeraakt , waar- 
door er stof op is blijven kleven. De bodem is stoffig , doch wan- 
neer dat stof in beweging is gebracht, stijgt het niet in de lucht 
op en het maakt glimmende schoenen niet vuil. In die gedeelten van 
de grot , alwaar geen vocht schijnt te zijn , zijn de droge en de vochtige 
bollen van den hygrometer gelijk , en hun verschil is zelden meer dan 
V 4 a 1 / 2 graad; de vochtigheid is van 96° tot het verzadigingspunt. 
Met een thermometerstand van 54° zal de vochtige bol van 53.5 tot 
5.4 aanwijzen en het dauwpunt zal dan zijn tusschen 53.1° en 53.7°. 
Vervolgens werd dit vreemde feit opgeteekend, dat de temperatuur 
in de grot tegen het dak en op den vloer gelijk is ; en waar het ver- 
schil in hoogte 60 a 90 M. bedraagt, staat de thermometer op het 
hoogste punt 1° a 2° lager dan op het laagste. De vochtigheid blijft 
evenwel gelijk. Dit kan worden uitgelegd door aan te nemen , dat 
de door de spleten aangevoerde lucht afgekoeld wordt door het op- 
nemen van vocht , gedurende het begin der nederdaling , en dat zij 
langzamerhand wordt verwarmd , voordat dat zij de geheele 60 a 80 M. 
is gedaald. Schimmel wordt zelden in de grot gezien , maar waar 
dit het geval is , is het sneeuwachtig wit en toont een weelderigen groei. 
Een ingang van de grot wordt met het beste gevolg gebruikt om 
paddestoelen aan te kweeken , en zonder twijfel zou die atmospheer 
kunnen worden gebruikt voor andere nijverheidsdoeleinden. 
Verscheidene borstlijders hebben beproefd om in die grot te leven , 
met de hoop op herstel. Maar de uitslag was noodlottig. Het gemis 
van licht was daarvan zeker de oorzaak; maar de toen nog onbekende 
vochtigheid der lucht , die eene gezonde uitwaseming tegenhoudt , heeft 
ongetwijfeld dien treurigen uitslag verhaast. 
Scientific American, 25 Dec. 1886. 
