330 
HET ONDERZOEK VAN DEN BODEM 
werd aan een touw gebonden en b.v. achter de vlet aangetrokken , 
wanneer deze door één man langzaam werd voortgeroeid. 
Zoolang wij met de » Varna” op reis en door de »Louise” verge- 
zeld waren , was er niet zeer dikwijls gelegenheid tot dreggen enz. , 
daar gewoonlijk de beweging der SGhepen , hoe langzaam somtijds ook, 
daartoe toch nog te snel was , en daar toch de reis hoofdzaak , zoölo- 
gisch onderzoek gedurende de reis daarentegen geheel en al bijzaak 
was, zoo sprak het van zelf, dat toen ter wille van den zoöloog niet 
kon worden afgeweken van datgeen , wat noodig geoordeeld werd om 
ons zoo spoedig mogelijk tot ons doel te brengen , waarvan we toen 
nog niet wisten , dat we het nooit zouden bereiken. Toch was nu en 
dan de gelegenheid schoon en met veel succes werd , wanneer b. v. 
het schip gedurende een half uur niet meer dan een éénmijls vaart 
liep , de groote dreg gebruikt. 
Toen wij na den 18‘len Sept. waren ingesloten en alle bewegingen 
van het schip onmogelijk waren geworden, moest naar een andere 
wijze van dreggen worden omgezien. De toestand van het ijs rondom 
ons, zoo als die was en nog veel meer zooals die na verloop van tijd 
werd , maakte het ten eenemale onmogelijk het middel toe te passen , 
dat in 1872 — 73 door de Zweden gedurende hun overwintering in 
de Mosselbaai op Spitsbergen werd aangewend en dat, wanneer wij te 
Dicksonhaven aan wal waren geweest, misschien ook in praktijk had 
kunnen gebracht worden. Dit middel is het volgende: men hakt een groot 
aantal gaten in het ijs, allen op een rij geplaatst en zoover van el- 
kander dat men een langen scheepshaak in een der gaten stekende, 
daarmede reiken kan tot onder het aangrenzende gat. In het eerste 
gat wordt de dreg neergelaten, daarna het touw onder het ijs door, 
door het tweede gat gehaald , vervolgens weer onder het ijs door , 
door het derde en zoo tot het laatste toe ; dan wordt de dreg inge- 
haald , die daarbij dan natuurlijk eerst over den grond sleept , des te 
langer, naarmate de afstand der beide uiterste gaten grooter is. Door 
op deze wijze de dreg herhaaldelijk heen en weder te slepen , kregen 
de Zweden vrij belangrijke resultaten , doch de ontzaggelijke dikte van 
het zware pakijs dat ons omringde , gevoegd bij de zeer veel grootere 
diepte ,* die wij] hier hadden ," waarbij dus de weg door de dreg 
afgelegd, slechts onbeduidend zou wezen, tenzij het aantal gaten 
zeer aanzienlijk werd , sloot alle mogelijkheid uit dit middel toe te 
passen. 
Weldra bleek het echter,® dat wij tot een ander en veel eenvoudiger 
