DER KARA-ZEE IN 1882 — 83. 
335 
elkaar gedrongen zijn. Een kaart, die ze allen met nauwkeurigheid 
aangaf, zou op zeer groote schaal moeten wezen. 
Het is van belang op te merken dat binnen dit gebied vroeger 
slechts op drie punten bodemonderzoekingen waren gedaan en wel door 
de Zweedsche expeditiën van 1875 en 1876. 
De diepten , waarop de verschillende dreggingen plaats vonden , liepen 
in zooverre uiteen dat de grootste diepte 108 en de kleinste 18 vade- 
men bedroeg, terwijl de meerderheid der loodingen tusschen 40 en 
70 vademen aangaf. Over ’t algemeen was het terrein tamelijk golvend , 
de diepte ofschoon langzaam afnemend naar de kust toe, vertoonde 
soms vrij groote onregelmatigheden , die elkaar niet zelden snel op- 
volgden. 
Het is misschien niet onbelangrijk met een enkel woord hieraan 
vast te knoopen hetgeen wij over ’t geheel van de diepte der Kara-zee 
weten. De Zweedsche onderzoekers , aan wie wij , hetgeen tot nu toe 
van die zee bekend was , voornamelijk te danken hebben , nemen aan 
dat zij zich oostelijk uitstrekt tot aan kaap Tscheljuskin. Hiervan komt 
volgens mededeelingen door de leden der beroemde Yega-expeditie (1878) 
gedaan , de geheele Karische golf, benevens het gedeelte tot ver buiten 
de mondingen van Ob en Jenessei, en vandaar tot aan kaap Tschel- 
juskin geheel overeen met het meer oostwaarts gelegen deel der Sibe- 
rische IJszee. Bedoeld terrein kenmerkt zich namelijk door een zeer 
geringe diepte; 5, 10, 20 vaam is zeer gewoon, 40 vaam daarentegen 
reeds zeldzaam. Yeel dieper integendeel is het westelijkst gedeelte der 
Kara-zee. Op de oostkust van Nova-Zembla loopt de lijn van 50 vaam 
diepte op slechts eenige mijlen • afstand van het land , van kaap Mau- 
ritius tot aan de Karische poort toe ; de diepte neemt hier snel toe 
en evenwijdig aan de geheele oostkust strekt zich een geul van 100 — 300 
vaam uit , die zich kenmerkt door water van lage temperatuur en groot 
zoutgehalte, als ook door een zeer rijk dierleven. Verder oostwaarts 
stijgt de zeebodem meer en meer en vormt daar een 30 — 90 vaam 
onder den zeespiegel gelegen vlakte , die echter naar de kust van 
Jalmal toe nog aanzienlijk stijgt. Zooals uit het vroeger medegedeelde 
blijkt, valt het terrein van ons onderzoek nagenoeg geheel op de hier 
bedoelde vlakte. 
In verband met het bovengezegde kan het niet verwonderen dat ook 
de afwisseling in de samenstelling van den bodem binnen de beperkte 
ruimte , waarvan hier sprake is , zeer gering was. De grond bestond 
voornamelijk uit donker- of lichtgrijs, soms blauwachtig leem, waarin 
