DER KARA-ZEE IN 1882 — 83 . 
345 
langrijke bijdrage leverden voor de samenstelling van den bodem, werd 
boven reeds vermeld. 
Gasteropoden of slakken waren er bijna in ’t geheel niet en bepaalden 
zich in hoofdzaak tot slechts eenige weinige exemplaren van Cylichna 
alba en van een Buccinium- soort. 
Talrijker waren de schelpdieren (Lamellibranchiateri) waarvan o. a. een 
kamschelpje , Pecten grönlandicus , met fraaie doorzichtige schalen , zeer 
algemeen was en eenige malen in verbazend groot aantal met de dreg 
werd opgehaald. Vrij algemeen , doch niet zóó menigvuldig waren Leda 
pernula , Arca glacialis en een Yoldia- soort , verder Saxicava pholadis , 
Panopaea , Tellina lata , eenige Astarte- soorten e. a. meer. 
Wanneer wij eindelijk nog eenige Ascidiën noemen en wel één Cynthia 
en twee Molgula^ soorten dan heeft de lezer een , zij het dan ook zeer 
beknopt , overzicht van de voornaamste diervormen , die het eigen- 
aardige dezer fauna uitmaken. 
Volledigheidshalve mogen wij evenwel niet nalaten er op te wijzen, 
dat een aantal vormen hier niet zijn vermeld , omdat met de hulp- 
middelen , waarover tijdens de reis te beschikken was, het niet altijd 
met voldoende zekerheid was uit te maken tot welke soort , ja soms 
tot welk geslacht de gevangen dieren behoorden. Het verzameld ma- 
teriaal is over verschillende onderzoekers verdeeld, die daarover zeker 
te zijner tijd en te rechter plaats hun bevindingen zullen mededeelen. 
Het door de Nederlandsche Poolexpeditie ingesteld onderzoek naar 
het wezen van den bodem der Kara-zee heeft de veronderstelling , die 
reeds vroeger is uitgesproken maar ook bestreden is geworden, meerderen 
grond gegeven , de veronderstelling namelijk dat genoemde zee is te 
beschouwen als een voortzetting van de eigenlijke Barents- of Mur- 
maansche zee, dat is de zee ten westen van Nova-Zembla. Voor deze 
bewering zijn voornamelijk drie argumenten aan te voeren , t. w. de 
geaardheid van den bodem zelf, het karakter der Algenflora en einde- 
lijk dat der diepzeefauna. 
Wat aangaat het eerste argument, zoo verdient opgemerkt te worden 
dat nu gebleken is , dat de gesteldheid van den bodem der Kara-zee , 
enkele locale verschilen daargelaten , eene treffende overeenkomst ver- 
toont met die van den zeebodem ten westen van Nova-Zembla, die 
ons , door talrijke vroegere onderzoekingen , o. a. ook die van den 
Nederlandschen schoener » Willem Barents”, is bekend geworden; immers 
zoowel aan deze als aan gene zijde van genoemd eiland bestaat de 
zeebodem vooimamelijk uit leem , afwisselend en veelal bedekt met 
