348 HET ONDERZOEK VAN DEN BODEM DER KARA-ZEE IN 1882 83. 
uitgemaakt door de verschillende , op deze kusten ingestelde algologische 
onderzoekingen , die aan den dag hebben gebracht dat èn de de Barents- 
zee begrenzende kusten èn die der Kara-zee èn de geheele verdere 
Noord-Siberische kust een algenflora bezit, wel niet overal even rijk 
aan soorten en individuen maar toch in elk geval voldoende om in 
het hier bedoelde opzicht zeer zeker in aanmerking te kunnen komen. 
Dat werkelijk een deel der kustwieren zijn weg naar diepere plaatsen 
vindt , blijkt uit de omstandigheid , dat op verscheidene plaatsen en 
op zeer verschillende diepten zoowel ten westen als ten oosten van 
Nova-Zembla overblijfselen van dergelijke planten werden opgehaald ; 
iets waarbij men bovendien niet uit het oog mag verliezen , dat de 
dreg en de zwabbers, waarmede deze naar boven werden gebracht, 
alles behalve geschikte werktuigen zijn om wieren in te zamelen. Zij 
zullen toch in de meeste gevallen over de gladde bladeren heen glijden 
zonder ze mede te nemen , waarvan men zich in ondiep water gemak- 
kelijk kan overtuigen. In de Kara-zee werden b. v. door ons grootere 
of kleinere stukken , vooral van Florideën gevonden op diepten van 
51, 54, 59, 60, 66, 73, 75,5 en 76,5 vaam; bewijs genoeg dat de 
algenflora hier werkelijk een rol speelt. Ook mag niet voorbij gezien 
worden, dat het drijfijs, waarmede althans in de jaren 1882 en 83 
de Kara-zee bijna geheel gevuld was, als een belangrijk middel mag 
beschouwd worden voor het transport van organische bestanddeelen 
van de ondiepe kuststreek naar het dieper gelegen gedeelte der zee, 
daar in den zomer na het smelten der sneeuw , gedurende onze tochten 
over het ijs, niet zelden half vergane wieren, schelpen van weekdieren, 
wormkokers , stekelhuiden enz. door ons werden gevonden op de groote 
oude ijsschollen , die vermoedelijk eenmaal dicht onder de kust aan den 
grond hadden gezeten en door verschillende oorzaken weggedreven , 
zich nu tientallen van mijlen van het naastbij zijnde land bevonden. 
Wanneer wij eindelijk er nog op wijzen, dat de Kara-zee een toevoer 
eenerzijds van de Barents-zee door de Kara-poort en de Jugorstraat 
— misschien ook langs de meer noordelijke toegangen — anderzijds van 
de in den zuidoostelijken hoekzak der zee uitmondende rivier de Kara , 
kan ontvangen , en dat zij verder in open verbinding staat met de 
oostelijk gelegen, eigenlijke Siberische IJszee , waarin de groote rivieren 
deJenissei en Lena uitmonden, dan kan men twijfelen, dat er voedsel 
in overvloed voorhanden is voor de instandhouding van dat merk- 
waardig dierleven op den bodem der Kara-zee. 
Heerenveen, April ’87. 
