366 
DE LEER DER ALCHYMISTEN. 
som vergeleken met de schatten , welke hij haar had verschaft , en 
werden zelfs niet door hem aangenomen. 
Terwijl dit alles geschiedde, was de echtgenoot der gravin afwezig. 
Hij diende reeds verscheidene jaren in een buitenlandsch leger. Het 
bericht van den plotselingen rijkdom bereikte ook hem en , het ge- 
tuigt niet voor de teêrheid van den band tusschen de beide echtge- 
nooten , hij ziet zich verplicht de hulp van eenen rechtsgeleerde in 
te roepen om ook voordeel van den verworven schat te genieten. Het 
was een zeer bijzonder geval en daarom wendt de rechtsgeleerde zich 
tot de bovengenoemde faculteit met de vraag , of de echtgenoot der 
gravin geen recht heeft op het in goud veranderde zilver , ten minste 
op het vruchtgebruik daarvan. Het antwoord luidde ongunstig voor 
den belangstellenden echtgenoot; hetgeen ten bate van zijne vrouw 
gemaakt was , mocht hij zich niet toeëigenen , ja zelfs het recht op het 
vruchtgebruik daarvan werd hem door de hooggeleerde heeren ontzegd. 
Nu mag hier niet verzwegen worden, dat kopp , de geschiedschrijver 
der scheikunde en der alchemie bij uitnemendheid , op goeden grond 
bezwaren koestert de waarachtigheid van het verhaal te erkennen; 
het geeft desniettemin eene juiste voorstelling van de houding door 
de dienaren der gerechtigheid dikwijls tegenover de kunst om goud 
te maken aangenomen en van de achting, waarin deze kunst ook nog 
in de eerste helft der achttiende eeuw bij velen , zoo niet bij de meeste 
menschen , stond. Niet iedere rechtbank zou waarschijnlijk het oordeel 
van johann FRiEDRiCH voN RAiN hebben onderschreven, dat twijfel 
aan het mogelijke en werkelijke bestaan van den steen der wijzen met 
majesteitschennis gelijk stond , maar toch werd menig alchymist , die 
aan het hof van eenen vorst verbonden was en de verwachtingen van 
zijnen heer teleurstelde , gerechtelijk veroordeeld , omdat hij verdacht 
werd zijne kunsten te beoefenen niet ten voordeele van den man , dien 
hij zulks had beloofd , maar ten bate van iemand anders. Zoo werd 
DAViD JBEUTHER, eerst in blakende gunst staande bij keurvorst august 
van Saksen , tot de pijnbank veroordeeld en als meineedige met het 
verlies der vingers bedreigd , die hij eens bij het afleggen van eenen 
plechtigen eed naar den hemel opgeheven had. Door vergiftiging ont- 
trok hij zich aan de smadelijke straf. 
Strafte de rechtbank zoo menigeen , omdat hij naar men meende van 
zijn vermogen een ongeoorloofd gebruik maakte , elders verleenden 
hoogedelgestrenge heeren door hunne onderteekening van verklaringen 
omtrent veranderingen van gemeene metalen in goud een gezag aan 
