DE LEER DER ALCI1YMISTEN. 
373 
II 
De oudste leer omtrent de samengesteldheid der metalen schijnt 
afkomstig te zijn van eenen Arabier, in de latijnsche taal geber ge- 
noemd , omtrent wiens persoon niets bekend is , doch wiens werken 
langen tijd een groot gezag genoten. De eigenschappen van alle metalen 
werden aan de werking van twee , ook soms van drie grondstoffen 
toegeschreven ; in het laatste geval wordt naast kwik en zwavel ook 
arsenikum genoemd. Hoe rijker een metaal aan kwik was , des te 
zuiverder was het. De onderstelling, dat de metalen allen gemeen- 
schappelijke werkzame beginselen bezaten , berustte hierop , dat er 
bepaalde eigenschappen waren , die aan ieder metaal werden waarge- 
nomen en die de openbaring van eene bepaalde oorzaak moesten zijn. 
De oorzaak, waardoor die eigenschappen te voorschijn werden geroepen, 
waren bepaalde stoffen en wel bepaald zwavel en kwik. Onderging 
een metaal blijvende veranderingen bij verhitting (lood b. v. dat bij 
sterke verhitting aan de lucht eerst in loodglit en vervolgens in menie 
verandert), dan moest deze eigenschap aan eene grondstof » zwavel” 
worden toegeschreven , die bovendien de kleur der metalen op haar 
rekening had. Metalen , die eenen helderen glans bezaten en gesmolten 
konden worden , zonder dat zij veranderden , hadden deze eigenschappen 
aan eene tweede grondstof »kwik” te danken. De keuze der namen 
dier twee grondstoffen werd hierdoor bepaald , dat de gewone zwavel 
bij eene betrekkelijk geringe verwarming ontbrandde en verdween (wij 
zouden zeggen »met zuurstof in een ongekleurd gas overging”) en 
dus de eigenschap van de naar haar genoemde grondstof in hooge mate 
bezat. Eveneens was het vloeibare kwik bij uitnemendheid de vloeistof, 
die aan de lucht blootgesteld aan zichzelve gelijk bleef; bovendien 
verbonden de edele metalen zilver en goud , waarin de aanwezigheid 
van de denkbeeldige grondstof kwik werd ondersteld , zich gemakkelijk 
met het vloeibare kwik, hetwelk bijzonder rijk aan deze grondstof was. 
De onderstelde zwavel was dus eene soort van verontreiniging in 
de metalen en het veronderstelde kwik het wezenlijke , waardoor een 
edel metaal zich van de grovere metalen onderscheidde. Bestond er 
nu misschien een middel om uit het onedele metaal de verontreiniging 
af te scheiden en er een edel metaal uit te voorschijn te brengen ? 
In beginsel was deze vraag niet onredelijk en de verandering van 
het eene metaal in een ander moest op dit standpunt als mogelijk 
worden beschouwd. 
