HET DAL DER GEYSERS OP IJSLAND. 
437 
eene diepte van 3 M. een prachtig stuk te vinden , dat met over- 
blijfselen van een witten berk, van verschillende soorten van wilgen 
(Salix capraea en S. arcticd ) , van verschillende grassoorten , van paarde- 
staarten enz. gevuld was. Deze versteende planten leerden mij , dat 
de plantenwereld op IJsland na 874 (het jaar, waarin het eiland door 
de Skandinaviers werd ontdekt) niet veranderde , wat de dichters , die 
in hunne sagas oude bosschen van het Ultima Thule bezingen , er ook van 
mogen zeggen!” (Deze bewering blijft voor rekening van dr. labonne). 
»De geysers zetten jaarlijks niet meer dan 2 m.M. kiezelsinters af. 
Toch heeft de heer jedersen uit Kopenhagen mij geschreven , dat hij 
in het zuiden van IJsland groote boomstammen gezien heeft, die uit 
den grond waren gehaald ; hij zag hierin het bewijs , dat de Saga van 
Njal met recht sprak van groote ontwoudingen op IJsland. Maar deze 
hoornen zijn niet op IJsland gegroeid , immers zij liggen horizontaal 
en nooit loodrecht en hebben nooit takken of wortels ; verder belmoren 
zij niet tot de soorten van de tegenwoordige dwergboomen , het zijn 
geen stammen van berken , wilgen of hagebeuken , maar van naald- 
boomen en den mahoniehoutboom ; eindelijk zijn zij dikwijls doorboord 
door paalwormen , weekdieren , die enkel de zee bewonen en nooit op 
het vaste land voorkomen. 
Maar waar komen dan de groote boomstammen van daan , die ik 
dikwijls en op zeer onderscheiden plaatsen gezien heb? Volgens mijne 
meening is het hout komen aandrijven (de afwezigheid van takken en 
wortels, die door de wrijving verloren zijn gegaan, bewijst het) en, 
toen het zeewater nog in de geysers doordrong , heeft het deze boom- 
stammen in het dal afgezet. Vulkanische uitbarstingen, niet van lava, 
want daardoor zouden zij verbrand zijn , maar van asch hebben later 
dit hout bedekt en beschermd , zooals de Vesuvius eerst Herculanum 
en Pompeji bedekt en later bewaard heeft. 
De groote geyser moge eenigszins grillig te werk gaan , gelukkig 
vindt men eenige schreden verder een vriendelijker bron, de Strokr, 
die zijn spel vertoont, wanneer de bezoekers het verlangen. Het is 
genoeg zijn maag een weinig te kittelen door een stukje turf in het 
kanaal te werpen ; prikkelbaar als zij is kan deze bron den onverteer- 
baren kost niet verdragen en zij stoot haar weder uit in geweldige uitbar- 
stingen , die tien minuten duren en zich in dien tijd dikwijls tien a 
twintig maal herhalen. Nadat het middel zijne diensten bewezen had 
en de bron weder in rust gekomen was, verrastte ons zonder de 
minste waarschuwing eene kolom water van 30 M. hoog op het oogen- 
blik , waarop ik eene verklaring van de draaiende beweging van de 
