440 
HET DAL DER GEYSERS OP IJSLAND. 
genoemde kleur niet heeft, maar dat het deze te danken heeft aan 
conferven , die langs den rand van den zoogenoemden rooden geyser 
groeien. Het is duidelijk, dat deze conferven de afzetting van het 
kiezelzuur bevorderen. Verder vindt men in het dal talrijke openingen , 
waaruit dampen opstijgen. Zoo heeft men in dit dal ten volle de gele- 
genheid tot het bestudeeren van de zeven tijdperken van het leven der 
geysers » waarvan de groote geyser den rijpen leeftijd, de Blesi met 
zijn kalm en slapend water den ouderdom voorstelt , terwijl de ledige 
putten met roodachtige wanden de beelden van verval en dood zijn.” 
In verband met de verklaring van bunsen omtrent het wezen der 
geysers , staat ook de wijze , waarop dr. labonne verklaart , hoe de 
werkingen van den Strokr door stukken turf of steen kunnen worden 
opgewekt. Hij meent , dat de buis hier in het midden nauwer wordt. 
» Wanneer nu deze opening door de in de buis geworpen voorwerpen 
geheel of bijna geheel verstopt wordt, wordt de temperatuur onder 
de prop (als men dit woord gebruiken mag) aanmerkelijk verhoogd ; 
de waterdamp, weldra ver boven 100° verhit, verkrijgt eene groote 
spankracht en breekt zich eenen uitweg , waarbij hij de voorwerpen , 
die de storing teweeg brachten , met kracht naar buiten slingert. 
Het water uit den geyser is reukeloos en bezit niet den- geringsten 
onaangenamen smaak; koud dronken wij het met genoegen, hetzij 
alleen of vermengd met koffie of thee. Maar uitstekend is het om er 
zich in te baden ; aan de natriumzouten , die het opgelost bevat , heeft 
het daarvoor bijzondere eigenschappen te danken. 
Forbes schat den ouderdom van den grooten geyser op 1060 jaren ; 
onze reiziger meent, dat hierop veel valt af te dingen. 
Het zou met majesteitschennis gelijk hebben gestaan, wanneer wij 
het beroemde dal hadden verlaten zonder den Laugafjall te bestijgen ; 
de vermoeienis , die dit ons kostte , werd rijkelijk beloond door het 
tafereel vol heerlijke tegenstellingen , dat zich aan ons oog ontrolde. 
Ten Z. drong de schitterende top van den Hekla tot in den grijs- 
blauwen hemel door ; duidelijk teekende hij zich af boven de heuvels , 
die zich langs den linkeroever der Hoita bevinden ; verder verhieven 
zich de als zilver blinkende toppen van de zuidkust als de tanden 
van eenen reusachtigen zaag ; voor onze voeten ontrolde zich de ruwe , 
hier en daar in spitse toppen uitloopende vlakte der kiezelafzettingen. 
Het waren te gelijk de Alpen en de voet van den Vesuvius, de eeuwige 
sneeuw en het vuur van Sicilië!” La Nature. 
