GEVULDE EN DUBBELE BLOEMEN. 
465 
onderscheidt van de enkele stamsoort , — van welke eene variëteit op 
nieuw als enkele bloem eene plaats in de tuinen begint intenemen — 
bestaat daarin , dat de op de schijf geplaatste buisbloempjes eene 
ongewone grootte hebben erlangd , zij zulks dan ook , gelijk straks zal 
blijken , ten koste der ingesloten geslachts werktuigen. 
Dubbele (en gevulde) bloemen dagteekenen reeds van overouden tijd. 
Chineezen en Japaneezen verstonden reeds vóór twintig eeuwen de 
kunst sommige bloemen te noodzaken tot het vermeerderen harer 
kroonblaadjes. 
De Rosa centifolia vindt men in den Kaukasus wildbloeiend met 
dubbele bloemen , een feit , waaruit men veilig kan afleiden , dat in 
dit gedeelte van Azië reeds in zeer ouden tijd dubbele rozen zijn ge- 
kweekt. 
Hoe hoog evenwel de dubbele bloemen ook mogen staan in de schatting 
van leek en tuinier, de wetenschap trok voor diergelijke » monstruo- 
siteiten” medelijdend de schouders op. 
De botanicus noemde de handelwijze , die tot de vorming van dubbele 
bloemen leidt, verkrachting der natuur; ja, zij was hem een ergernis, 
eene bron des verdriets. 
Hoe meer toch de uitwendige kenmerken , vooral die , ontleend aan 
de bloem, de basis uitmaken van klassifikatie en rangschikking, met 
destemeer ergernis werd het aanschouwd , dat de verdubbeling der 
bloem dikwijls gelijken tred hield met het verdwijnen dier uitwendige 
teekens. 
Zoo verkrijgt b. v. Chrysanthemum parthenicum met gevulde bloemen 
een hollen bloembodem , ’t eenig kriterium , waardoor men de geslachten 
Matricaria en Chrysanthemum van elkander onderscheidt. 
Verdient evenwel de handelwijze des tuiniers, die tot het in ’t leven 
roepen van gevulde of dubbele bloemen leidt, onvoorwaardelijke af- 
keuring? Hebben wij in deze metamorphose der bloem enkel een 
onnatuurlijk proces te zien? 
Geenszins! de natuur zelf ging den mensch in dit proces voor. 
De boschanemone ( Anemone nemerosd) , een der eerstelingen , die ons 
verkondigen , dat de lente haar intreê heeft gedaan , prijkt gewoonlijk 
met vijf witte of rozenroode kelkblaadjes — de bloemkroon zelf ont- 
breekt bij deze anemone — ; dit aantal stijgt niet zelden van zes tot 
twaalf , zoodat de verdubbeling in dit geval geenszins als eene mis- 
vorming, maar als een natuurlijk, organisch proces is te beschouwen. 
Daarneven vindt men exemplaren met bijzonder groote , ongewoon 
