2 
WETENSCHAPPELIJK BIJ BLAD. 
Een thermomagnetisch verschijnsel. — Een ijzeren ring, die in eon horizontaal 
vlak om een vertikale as beweegbaar is, zal, wanneer een magneet in de nabijheid 
is geplaatst, in rust blijven, zoo lang hij overal dezelfde temperatuur heeft, omdat 
dan de aantrekking, door de magneet op de deelen aan de eene zijde uilgeoefend , 
in evenwicht wordt gehouden door die aan de andere zijde. Dit evenwicht wordt 
verbroken, zoodra de ring aan één der zijden wordt verwarmd door b. v. een Bunsen- 
vlam. Dan wordt de koude zijde sterker dan de warme aangetrokken en beweegt 
zich naar den magneet. Als de warmtebron intensief genoeg is en de ring niet te 
dik , dan kan men dezen op die wijze in aanhoudende rotatie brengen. 
Schwedoff herinnert aan deze door hem reeds vroeger uitgevonden toepassing 
van een lang bekend verschijnsel [Journal de physique (2) V, p. 362), dat nij 
evenwel onjuist formuleert door te zeggen : gloeiend ijzer wordt door een magneet 
niet aangetrokken. Faraday toch heeft aangetoond dat, zoodra de magneet maar 
sterk genoeg is, ijzer, zelfs als het tot den hoogst mogelijken graad van witgloeihitte 
is gebracht , nog zeer duidelijk aangetrokken wordt. Schwedoff tracht thans theoretisch 
rekenschap te geven van dit verschijnsel en daardoor van het verbruik van warmte 
bij de voortbrenging van arbeid in zijn boven kortelijk beschreven thermomagne- 
tischen motor. LN. 
SCHEIKUNDE. 
De constitutie der eiwitstoffen. — In de Revue Scientijique (3) XXIII , 97 geeft 
Paul schützenberger een overzicht van zijn onderzoek naar de constitutie der eiwit- 
stoffen , een onderzoek , hetwelk zich over twaalf jaren uitstrekte en waarin hij naast 
albumine, caséine, fibrine enz. ook een aantal lijmgevende stoffen en opperhuids- 
vormingen opnam. Hij schrijft aan al deze lichamen eene zelfde constitutie toe , evenals 
ook alle vetten onderling verwant zijn. Verzeeping met baryumhydroxyde en water 
bij langdurige verhitting tot 100° en tot 200° was het middel , waarop de zóó samen- 
gestelde stoffen worden aangetast. Uitvoerig wordt over de ontleding van albumine 
gesproken. Zoowel bij 100° als bij 200° hadden ontwikkeling van ammonia en vorming 
van baryumcarbonaat , -oxalaat en -acetaat in zóódanige verhouding plaats, dat 
schützenberger daarvoor de vergelijking opstelt: 
C 2n ÏÏ350 N 56 O 7i + 51 H 2 0 - 14 NH 3 + 4 C 2 H 2 0 4 + 3 C0 2 + 4 C 2 H 4 0 2 + C 192 H 386 N 42 0 92 
De verhouding tusseben de hoeveelheden ammonia, zuringzuur en koolzuur wettigt 
de onderstelling, dat zij door splitsing van oxamid en van ureum ontstaan. 
De samenstelling van het overblijfsel C 192 H 386 N 42 0 92 is ongelijk, naarmate het tot 
100° of tot 200° verhit geweest is. Door het gebruik alleen van water, alkohol 
van verschillende sterkte, absoluten alkohol en aether worden er onderscheidene lichamen 
uit afgezonderd. 
Uit de bij 100° verkregen vaste stof worden afgezonderd : tyrosine (3 ü 3,5 pet. 
van de albumine); eene reeks van homologe lichamen C„H 2 „N 2 0 4 (n = ll, 10, 9, 
