WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
3 
8 of 7) , door schützenberger glucoproteïnen- a genoemd; een lichaam C n H 2) _ 2 
N 2 0 4 (n = 9 ü. 10) ; leucinimid. 
Evenzoo werden uit de bij 200° achtergebleven vaste stof verkregen : tyrosine (nooit 
meer dan 8,5 pet. van de albumine) ; amidovetzuren (amido-capronzuur , -valeriaanzuur , 
-boterzuur) ten bedrage van 30 k 35 pet. van de vaste stof; een lichaam C n H 2 N 2 0 4 
(n = 8 a 9) , glucoproteïne- ; zuren C M H 2 ,N 2 0 5 (n = 8 , 9 en 10) hydroproteïnezuren , 
2 N 2 0 5 (n = 6 , 7 en 8) proteïnezuren genoemd en kleinere hoeveelheden 
van eenige andere zuren. Deze beide reeksen van zuren zijn vermoedelijk door splitsing 
van de glucoproteïnen gevormd , die in het bij 100° verkregen vaste overblijtsel 
aanwezig zijn. 
Hoe schützenberger het verband tusschen al deze stoffen verklaart, hoe hij er 
voor albumine eene struktuurformule uit afleidt, die met het teeken C 60 H 100 N 16 O 20 
overeenkomt, kan in een referaat bezwaarlijk worden vermeld. Alleen moet nog worden 
medegedeeld, dat de zwavel bij verhitting tot 200° in den vorm van sulphide, 
hyposulphiet en sulphiet ontwijkt, en dat schützenberger onderstelt, dat zij in de 
albumine de plaats van eene aequivalente hoeveelheid zuurstof inneemt en bij de 
ontleding daardoor vervangen wordt. D. v. c. 
AARDKUNDE. 
Diepte der Zwitsersche meren — Kortelings gedane peilingen der Zwitsersche 
meren geven de volgende diepten. Constanz tusschen Uttwyl en Friedrichshafen 
255 M. ; Gcnëve tusschen Rivaz .en Saint Gingolphe 256 M. en tusschen Lausanne 
en Evian 330 M.; Brienne 261; Thun 317 ; Luzern tusschen Gerau en Rueteren 24 M. ; 
Zug 198; Neuchatel 153; Wallenstadt 151; Zürich 143 M. {Nature, July 15 , 1886). 
D. L. 
PLANTKUNDE. 
Peziza Sclerotiorum. — Wortelen ( Daucus Carota ) , zonnebloemen, Petunia’s 
en eenige andere planten lijden niet zelden aan eene ziekte , die door een bekerzwam 
(. Peziza Sclerotiorum) veroorzaakt wordt, en een grooler of kleiner aantal individuen 
doet verwelken en sterven. Deze zwam vindt men op de afgestorven deelen als kleine 
zwarte knolletjes (sclerotiën) , die droog en hard zijn en op het veld overwinteren 
kunnen. Uit deze komen dan in het gunstige jaargetijde de apotheciën of bekers , die 
uit hunne sporebuizen elk gedurende eenige weken de sporen omhoog slingeren. Deze 
sporen kiemen in zuiver water en op vochtige levende plantcndeelen , doch de jonge 
zwamplantjes kunnen in dit geval niet in de voedsterplanten indringen. Hiertoe is 
het noodig, dat zij hun eerste levensperiode als saprophyten doorbrengen en in dien 
toestand krachtig genoeg worden om planten aan te tasten. Zij doen dit, als de 
sporen in vruchtbare aarde kiemen of gedurende eenige dagen in eene kunstmatige 
