4 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
voedseloplossing gekweekt worden. Het aantasten van levende planten begint in den 
regel met het voortbrengen van bundeltjes hechtdraden; deze zonderen eene stof af, 
die in de plant indringt , de cellen doodt en de wanden verweekt. Eerst als dit ge- 
schied is, dringt de parasiet het doode weefsel binnen, om zich ten koste daarvan 
verder te ontwikkelen. De bedoelde stof, die ook tijdens de verdere ontwikkeling van 
den parasiet in de voedsterplant voortgebracbt wordt, is een enzym (scheikundig ferment), 
men kan het door uittrekken der aangetaste plantendeelen , maar ook uit groeiende scle- 
rotiën of mycelium-vlokken als een heldere oplossing verkrijgen. Een druppel van deze 
oplossing heeft op levende plantendeelen dezelfde werking als de levende parasiet , 
als men den druppel op eene snijvlakte plaatst, of na hem op de opperhuid gebracht 
te hebben, deze met een fijne platina-naald doorboort. Dit geldt niet alleen voor de 
soorten, die de parasiet pleegt aan te tasten, maar ook voor andere. De oplossing 
werkt slechts, zoolang zij zuur reageert, en verliest hare kracht, als zij gekookt of 
met alcohol vermengd wordt. Juist uit deze feiten leidt men af, dat de werkzame 
stof een enzym is. 
Onder de plantenzuren , die deze bekerzwammen afscheiden om de oplossing van 
dit enzym zuur te houden, behoort ook zuringzuur. Kweekt men het mycelium op 
een heldere voedseloplossing, zoo treedt dit zuur als kalium-zout uit de draden uit. 
Is er in de oplossing een kalkzout aanwezig, zoo zetten zich kristallen van zuringzure 
kalk op de draden af. Trouwens zulke kristallen komen bij vele andere zwammen, 
en iri het bijzonder bij vele lichenen voor. 
Het mycelium kan in den grond of in kunstmatige oplossing langen tijd voort- 
groeien; in den grond wellicht zelfs overwinteren, het behoudt daarbij het vermogen 
om in planten binnen te dringen en deze ziek te maken. 
Merkwaardig is, dat deze parasiet, zoolang hij als saprophyt leeft, juist dezelfde 
voedselstoffen noodig heeft, als andere uitsluitend saprophytische zwammen (a. de baby, 
in Bot. Zeitg. 1886 . No. 21 — 27). D. v. 
Weerstandsvermogen van de sluitcellen der huidmondjes. — Dit vermogen 
is, blijkens de onderzoekingen van H. leitgeb , zeer groot. Laat men afgesneden bloem- 
bladeren, of afgescheurde stukken opperhuid dagen lang in een vochtige ruimte liggen , 
zoodat alle andere cellen sterven , en het weefsel overal begint te verrotten , dan 
kunnen de huidmondjes nog levend zijn. Zij staan dan wijd open , als een teeken 
van krachtigen turgor, vertoonen strooming van het protoplasma in de sluitcellen 
en kunnen in de bladgroenkorrels van deze nog koolzuur ontleden. Zij hebben echter 
den geheelen voorraad van voedsel , die als zetmeel , als olie en als kleine korreltjes 
in het protoplasma voorhanden was, allengs opgebruikt; het stroomend protoplasma 
is geheel helder, de bladgroenkorrels zijn donkergroen en klein geworden. Ook tegenover 
warmte bezitten deze organen een veel grooter weerstandsvermogen dan de omgevende 
cellen ( Mitteilungen des bot. lust. in Graz. I. 1886 p. 125). d. v. 
