WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
13 
Nog eens het germanium. — Clemens winkler geeft thans omtrent de door hem 
ontdekte grondstof uitvoerige mededeelingen , waaruit de overeenkomst van germa- 
nium met tin duidelijk blijkt. Hij noemt twee oxyden GeO en Ge0 2 ; het eerste, 
een basisch oxyde, wordt verkregen door eene oplossing van GeCl 2 door Na 2 C0 3 te 
ontleden en het neerslag in eene omgeving van kooldioxyde te gloeien ; Ge0 2 is even 
als Sn0 2 zoowel een basisch als een zuur oxyde, maar het komt het meest als zuur 
oxyde voor; het wordt verkregen door Ge in zuurstof te verbranden of door GeCl 4 
door water te ontleden. Aan deze oxyden beantwoorden twee sulphiden GeS en GeS 2 
en twee chloriden GeCl 2 en CeCl 4 ; uit de oplossingen van deze chloriden slaat H 2 S 
de sulphiden neer. GeCl 2 ontstaat, wanneer op poedervormig Ge gasvormig HC1 
werkt, GeCl 4 wanneer Ge in chloor verbrandt. Het zijn beide kleurlooze, aan de 
lucht rookende vloeistoffen; GeCl 4 kookt bij 86° C. Van deze laatste verbinding 
werd net s. g. in gasvorm bepaald en uit haar samensteiling leidt winkler voor 
germanium het atoomgewicht : 72,32 af. 
De soortelijke warmte van het metaal was bij temperaturen tusschen 100° en 440°: 
0.0737, 0.0772, 0.0768 en 0.0757. De aloomwarmte is dus: 5,33, 5,58, 5,55 en 
5.47. Het metaal zelf wordt door zoutzuur niet aangetast, met salpeterzuur geeft het 
een wit oxyde, met zwavelzuur een oplosbaar sulphaat, met koningswater een op- 
losbaar chloride. Het is een zeer broos, grauwwit metaal met eenen fraaien metaal- 
glans, het kristalliseert in oktaëders. Het s.g. bij 20°, 4 is 5,469. (Journ. für. prakt, 
chem. Neue Folge XXXIV 177). d. v. c. 
PLANTKUNDE. 
Wilgengallen. — Op de bladeren der wilgen , voornamelijk van Salix alba en Salix 
amygdaüna treft men zeer veelvuldig de gallen eener bladwesp, Nematus Capreae 
aan. Het zijn ovale lichamen, die op de boven- en onderzijde van het blad even 
sterk te voorschijn komen. Uit de onderzoekingen van beyerinck over deze gallen 
is gebleken, dat haar ontstaan toe te schrijven is aan de werking van eene stof, die 
door de galwesp tegelijk met het ei in de wonde van het blad gebracht wordt. Dit 
blijkt ten eerste uit het feit, dat ook dan, wanneer geen ei in zulk eene wonde 
gebracht wordt, er toch een, zij hel ook kleine, gal ontstaat. Ook gelukte het aan 
beyerinck om het ei, zoodra het gelegd was, met een fijne naald te doorsteken 
en zoodoende te dooden; de galvorming werd daardoor niet belemmerd, maar ging, 
afgezien van de storing door de gemaakte wonde, normaal voort. Voor het ontstaan 
dezer gallen is dus noch het ei, noch de larve noodzakelijk; zij verschillen dus in dit 
opzicht van de gallen der echte galwespen , bij welke de prikkel van de larven uitgaat. 
Het vocht, dat in de gallen der bladwespen deze belangrijke rol speelt, wordt in 
de zoogenoemde gif tklier voortgebracht en in de omtrent 1 / 2 mM. groote giftblaas 
verzameld. Het is eene glasheldere dikke vloeistof, die grootendeels uit eiwit bestaat. 
Zijne werking kan het best vergeleken worden met die der scheikundige fermenten 
