WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
37 
bij eene bepaalde temperatuur overeenkomen , werden ook bij een mengsel van natrium- 
en ammonium-racemaat en van cupri- en calciumacetaat waargenomen. ( Ber . der 
deutsch. Chem. Ges. XIX 2142). d. v. c. 
Quantitatieve bepaling van boorzuur. — th. rosenbladt beschrijft eene quanti- 
tatieve bepaling van boorzuur, die bij alle mineralen toegepast worden kan. De 
fijngewreven stoffen worden met zuiveren methylalkohol en zwavelzuur verhit en het 
hierdoor gevormde zeer vluchtige methylboraat afgedestilleerd. Het destillaat wordt 
met eene gewogene hoeveelheid magnesia vermengd, tot droogwordens toe ingedampt 
en vervolgens gegloeid. Het verschil in gewicht van het magnesiumboraaf en de 
magnesia is het gewicht, hetwelk men zoekt. 
Silikaten , die door zuren niet worden ontleed, moeten vooraf met kaliumpatrium- 
carbonaat worden gesmolten; fluoorhoudende stoffen (toermalijnen b. v.) moeten boven- 
dien vooraf sterk worden gegloeid; chloorhoudcnde stoffen worden, behalve met 
methylalkohol en zwavelzuur, met zilversulphaat vermengd. 
Bepalingen van boorzuur in het gekristalliseerde zuur, in kristallen van borax, in 
baryumboraat , in datolieth (calciumboraat'i , in toermalijn, in veldspaalh , waarmede 
boorzuur vermengd werd , gaven uitstekende uitkomsten. ( Zeitschr . für anal. 
Chemie XXVI 18). d. v. c. 
De constitutie van hydroperjodaat. — c. w. blomstrand verdedigt de stelling, 
dat het hydroperjodaat of overjoodzuur beschouwd moet worden als een vijfalomig 
en gewoonlijk tweebasisch zuur JO(OH) 5 , waarin JO het zuurradikaal is. Thomsen 
vond de sterkste warmteontwikkeling bij neutralisatie van ééne molekule van het 
zuur met twee molekulen kaliumhydroxyde. Dat bij het bereiden van perjodaten 
uit joodzuur door oxydatie door chloor met NaOH vooral Na 2 H 3 J0 6 en met KOH 
vooral KJO.j ontstaat, schrijft blomstrand, behalve aan den invloed van de oplosbaar- 
heid, hieraan toe, dat kalium als positief of basisch radikaal sterker werkt dan 
natrium. Met dergelijke beschouwingen brengt hij ook het feit in verband, dal het 
genoemde natriumzout bij behandeling met zilvernitraat salpeterzuur en Ag 5 J0 6 oplevert. 
De verschillende zuurmodificaties (waarvan zouten bestaan) van overjoodzuur worden 
met de modificaties van phosphorzuur vergeleken. Ook in het orthophosphorzuur worden 
gemakkelijk twee atomen H door Na vervangen (b. v. bij behandeling met Na 2 C0 3 ) 
en bereikt de warmteontwikkeling haar maximum bij neutralisatie van ééne molekule 
zuur met twee molekulen NaOH, terwijl de oplossing van Na 2 HP0 4 bij vermenging 
met eene oplossing van AgN0 3 een neerslag van Ag 3 P0 4 oplevert. De anhydriden 
van overjoodzuur en de zouten daarvan verbinden zich echtpr gemakkelijk met water 
en bestaan niet als afzonderlijke zuren; in dit opzicht komen zij dus meer met de 
verbindingen van As dan van P overeen. 
Bij de stelling, dat het jodium ook zevenwaardig kan zijn, wordt hier nog de 
yolgende gevoegd : eenwaardig treedt jodium als een elektronegatief, meerwaardig 
