WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
43 
SCHEIKUNDE. 
Binding van de stikstof uit den dampkring in den grond. — In de zitting 
van de Acad. des Sciences op 24 Januari 1.1. heeft berthelot medegedeeld , in hoe 
verre de vroeger verkregen uitkomsten omtrent het vastleggen der stikstof ook gelden 
met betrekking tot gewone bouwaarde en vooral tot teelaarde, die door den invloed 
van den plantengroei uit kleihoudend zand was gevormd. De vraag, waarop thans 
antwoord werd gezocht, luidde als volgt: behouden de grondsoorten, die vroeger 
bij de proeven gebruikt worden , het vermogen om gasvormige stikstof op te nemen , 
nadat zij verrijkt zijn met de overblijfselen van verscheiden planten, die daarop in 
de vrije lucht groeiden? 
De proeven gaven het volgend antwoord : »onafgezien van allen waren plantengroei 
trekt de bouwaarde voortdurend stikstof uit den dampkring tot zich. Dit mag niet 
op rekening worden gesteld van de gassen of de vaste stoffen , die door den vallenden 
regen in den grond worden gebracht; daarentegen werd bij deze proeven door het 
regenwater eene grootere hoeveelheid stikstof in den vorm van nitraten uit den 
grond weggevoerd dan er in den vorm van ammonia en salpeterzuur te zarnen 
aan werd toegevoegd. Door bouwaarde , die aan den regen was blootgesteld , werd 
zelfs meer stikstof vastgelegd dan door aarde, die tegen den regen was beschut; 
dit is zonder eenigen twijfel het gevolg van de krachtigere werkzaamheid der orga- 
nismen, die de stikstof binden, wanneer hunne omgeving telkens van versch water 
en van versche lucht wordt voorzien. ( Revue Scientïftque , XXXIX, 154). 
D. v. c. 
Spanning van den waterdamp bij zouten die kristalwater bevatten. — Een 
nieuw scheikundig tijdschrift, te Leipzig bij w. engelmann uitgegeven en geredi- 
geerd door wiLH. ostwald te Riga en J. h. van ’t hofe te Amsterdam, wordt 
ingeleid met een gedeelte eener redevoering van e. DU bois-reymond , die hij in 
1882 uitsprak en waarin hij de physische chemie »de scheikunde der toekomst” 
noemde. De eerste arbeid, dien het aanbiedt, is van p. p. c. frowein. Daarin wordt 
uit eene nauwkeurige bepaling van de grootste spanning van den damp van eenige 
kristal waterhoudende zouten op thermodynamische gronden de verbindingswarmte der 
watervrije zouten met kristalwater berekend. Vroeger ontbrak tusschen zulk eene 
theoretische en rechtstreeksche bepaling der verbindingswarmte de gewenschle over- 
eenstemming; frowein kwam thans bij CuS0 4 -f 5 H 2 0 en BaCl 2 -f- 2 H 2 0 tol zeer 
goede, en bij MgS0 4 -j- 7 I1 2 0 en ZnSO -f- 7 H 2 0 tot vrij bevredigende uitkomsten. 
Voor het eerste zout b. v. berekent hij eene verbindingswarmte van 8340 cal., terwijl 
thomsen onmiddellijk 3410 cal. vond ; bij het tweede zout is de berekende ver- 
bindingswarmte gemiddeld 3815 cal. en de rechtstreeks bepaalde 3830 cal. ( Zeitschr . 
fur physikalische Chemie I, 1). d. v. c, 
