WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
53 
PLANTKUNDE. 
Een beletsel voor het proeven van suiker. — Zoo men eenige bladeren van 
Gymnema sylvestre kauwt, en daarna suiker in den mond neemt, proeft men deze 
niet, evenmin proeft men dan de suiker in verschillende spijzen. Zoo smaken b. v. 
sinaasappelen na het kauwen dier bladeren als citroenen. Ook de smaak van bittere 
stoffen wordt door deze bladeren opgeheven, en men kan dus de gewone zwavelzure 
chinine op deze wijze gebruiken, zonder haar te proeven. Zouten, zuren en samen- 
trekkende stoffen verliezen hunnen smaak niet; dit verlies is alleen beperkt tot zoete 
en bittere stoffen. Het duurt volgens sommige waarnemers twee , volgens andere bijna 
vier en twintig uren. 
Gymnema sylvestre is een houtige klimplant, die tot de familie der Asclepiadeeën 
behoort, en in de bosschen van Midden-Afrika vrij algemeen verspreid is. Hare 
eigenaardige werking wordt door D. hooper toegeschreven aan een organisch zuur, dat 
met het chrysophaanzuur van den rhabarber nauw verwant is, en door hem Gymnema- 
zuur genoemd wordt. Het is in water oplosbaar. De bladeren bevatten 6 pet. van dit 
zuur, in verbinding met bases (Nature, vol. 35 No. 911, 14 April 1887 p. 566). 
D. V. 
Wortelziekte der Gardenia’s. — Op de wortels van allerlei planten, en vooral 
van die, welke in kassen worden gekweekt, vindt men somwijlen gallen, die door 
aalvormige, slechts met het microscoop zichtbare wormpjes ( Heterodera radicicola 
Greef.) worden veroorzaakt. In de meeste gevallen zijn deze gezwellen onschadelijk ; 
op de wortels der Gardenia' s kunnen zij zich echter zoozeer uitbreiden , dat de 
planten ziek worden en allengs wegkwijnen. De gallen zijn opgezwollen gedeelten 
der wortels, die een celligen bouw hebben inplaals van het houtlichaam; hier en 
daar in de gezwellen ziet men reeds bij zwakke vergrooting de zoogenoemde larven- 
kamers. Dit zijn de vrouwelijke wormpjes, wier uiterst sterk gezwollen achterlijf in 
een dunwandige blaas veranderd en geheel met eieren gevuld is. In de eieren 
ontwikkelen zich de larven ; zij verlaten het ei na den dood van het moederdier 
en begeven zich na eenigen tijd in den grond , om gezonde wortels op te zoeken en 
aan te tasten (Beyerinck, Gardeners Chronicle , vol. I p. 488, April 18S7). 
d. v. 
DIERKUNDE. 
Het vergift der slangen. — Twee Amerikaansche physiologen, de heeren weir 
mitchell en E. REICHERT , hebben langdurige onderzoekingen naar den aard van het 
slangengift verricht. Zij komen tot de slotsom, dat de bacteriën, die steeds in het 
versche gift voorhanden zijn, geenszins de oorzaak zijn van de vergiftigingsverschijn- 
selen; globulinen en peptonen zijn volgens hen de eigenlijke giftstoffen. Daarom kan 
men ook de slangengiften drogen en voor een onbepaalden tijd bewaren, zonder dat 
