WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
75 
kregen worden uit den natriummalonzuren aether en chloorrnierenzuren aether ( Compt . 
rend. 18 Avril 1887). 
Daar hij soms uitging van synthetisch bereid azijnzuur en soms van het zuur, 
door gisting of door droge destillatie van hout verkregen , vergelijkt henky de azijnzuren 
van verschillende afkomst met elkander wat het kookpunt, het punt van vastworden, 
den brekings-index , de eigenschappen van het daaruit afgeleide monochloorazijnzuur 
en malonzuur betreft. Hij vindt volstrekt geen verschil {Compt. rend. 18 Mai 
1887, CIV, 1278). d. v. c. 
De groep CH 2 in cyaanazijnzuur. — Voor bovenstaande onderzoekingen was 
eene groote hoeveelheid cyaanazijnzuur noodig. De eigenschappen van malonzure 
aethers en van het nitryl van malonzuur wekten bij HENRY het vermoeden , dat ook 
in cyaanazijnzuur de H van de groep CH 2 gemakkelijk door Na zou kunnen worden 
vervangen. De uitkomst beantwoordde aan deze verwachting. 
De aethylester van cyaanazijnzuur werd in watervrijen aether opgelost en bij de 
gewone temperatuur natrium bij deze oplossing gevoegd. Er had eene krachtige ont- 
wikkeling van waterstof plaats en er ontstond een in aether onoplosbaar wit poeder, 
CN — CHNa — COOC 2 H 5 (Gevonden 17,6 pet. Na-, berekend 17,08 pet.) 
Bij behandeling met methyl-, aethyl- en allyljodide gaf deze natriumverbinding 
gemakkelijk substitutie-producten. Door ammonia werd het veel minder snel ontleed 
dan aethylcyaanacetaat. Met den aethylester van chloorkoolzuur gaf het ook gemak- 
kelijk een substitutieprodukt. 
De waterstof van de groep CH 2 kan ook gemakkelijk door chloor of broom ver- 
vangen worden {Compt. rend. CIV, 1618). d. v. c. 
PLANTKUNDE. 
Over de beteekenis der naaldkristallen. — De naaldvormige, in bundels ver- 
eenigde kristallen van zuringzure kalk of raphiden , dienen volgens stahl tot bescherming 
tegen dieren, voornamelijk tegen slakken. Toen stahl allerlei soorten van dieren, 
zooals insecten , wormen en slakken met allerlei planten trachtte te voeden , bleek 
hem, dat zeer vele dieren in het geheel geen planten met raphiden eten, of ten 
minste van deze slechts die organen nuttigen, waarin de kristalnaalden ontbreken. 
Vele planten, die voor vergiftig doorgaan, b.v. Arum moculatum , hebben haar 
brandenden smaak alleen aan de raphiden te danken, die in tong en verhemelte 
ingedrukt worden. Want door filtratie verliest haar sap dezen smaak. {Sitzungsber. 
für Naturw. und Medicin , 19 Nov. 1887). d. v. 
De meeldauw van den wingerd. — Naast de druivenziekte {Oidium) en de 
Phylloxera behoort de meeldauw tot de gevaarlijkste vijanden der wijngaarden. Het 
is eene schimmelsoort {Peronospora Vitis ), die in de dorre bladeren overwintert, 
